وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
(ߝߍ߲ߥߵ ߝߣߊ߫ ߦߋ߫) ߝߊߣߕߊߥߵ ߦߋ߫ ߡߌߣߎ߬ ߜ߭ߎߟߏ߲ߠߋ ߘߏ߲߬ ߎ߬ ߞߊ߫ ߘߜ߭ߎߥߵ ߞߣߐ߫ ߊ߬ߣߌ߫ ߎ߬ ߞߊ߫ ߝߍ߲ߥߵ ߓߌ߬ߟߊ߬ ߥߟߊߛߊ߫ ߞߊ߬ ߣߊ߬ߝߊ ߢߣߌ ߊߟߊ߫ ߝߍ߬ ߊ߬ߣߌ߫ (ߊ) ߞߊ ߘߌߦߊ ߞߏ ߟߊ ߊ߬ߣߌ߫ (ߞߊ߬) ߊߟߊ ߣߌ ߊ ߞߊ ߗߍ߭ (ߘߌߣߍ) ߘߡߍ߬. ߎ߬ ߘߋ߬ ߦߋ߫ ߡߐ߬ߜ߭ߐ ߟߊߞߌߞߊߥߵ ߦߋ߫.