وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
ហើយប្រជាជន(អាន់សារ)ដែលបានកាន់កាប់ទីក្រុងមេឌីណា ហើយបានជឿមុន (ការមកដល់) ពួកគេស្រឡាញ់អ្នកដែលបានធ្វើចំណាកស្រុកទៅកាន់កន្លែងរបស់ពួកគេ។ ហើយពួកគេមិនបានដាក់បំណងប្រាថ្នានៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេចំពោះអ្វីដែលត្រូវបានប្រទានឱ្យពួកគេ (មូហាជីរីន) ឡើយ។ ហើយពួកគេឱ្យតម្លៃ (មូហាជីរីន) លើសពីខ្លួនឯង ទោះបីជាពួកគេក៏ខ្វះខាតក៏ដោយ។ ហើយអ្នកណាដែលរក្សាខ្លួនពីការកំណាញ់ អ្នកទាំងនោះគឺជាមនុស្សដែលមានសំណាង។