وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
Ha (soñjit), pa lavarit (Mohammad) d'an hini en doa roet gras gant Allah ha c'hwi (ivez) hoc'h eus roet gras dezhañ, "Mir ho pried ha doujit Allah", e-keit ma oac'h o kuzhat en ho kalon ar pezh a ziskulie Allah, ha ma oac'h spontet gant an dud, daoust ma oa muioc'h a wirioù gant Allah da vezañ doujet ganeoc'h. Setu, pa oa bet echuet gant Zaid e ezhommoù evit e wreg (dimeziñ anezhi), hon eus dimezet ac'hanoc'h dezhi (Zainab) evit ma ne vefe ket enebiezh ebet evit ar feizidi da (zimeziñ) gwragez o bugale degemeret, ma vije bet echuet gant ar vugale degemeret o ezhommoù evit o gwragez. Ha sur a-walc’h e teuio urzh Doue da wir.
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
Ne oa enebiezh ebet ouzh ar profed diwar-benn ar pezh en doa gourc'hemennet Allah dezhañ. (Allah en deus divizet kement-mañ) evel sunnah Allah d'ar brofeded a-raok. Ha dekred Doue a zo un dekred hag a zeuio da dalvezout a-dra-sur,