وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
Уара (Муҳаммад) Аллаҳ дыззыразхаз, уаргьы дыззыразхаз ауаҩы, уԥҳәыс дыхьча, Аллаҳ уицәшәа, ҳәа ианиҳәоз, Аллаҳ иааирԥшуа угәаҿы иҵәахны, ауаа урцәшәон, Аллаҳ уара узы ацәшәара еиҳа азин шимазгьы. Убри аҟнытә Заид иԥҳәыс лзы иҭахрақәа анихыркәшаха ашьҭахь, ҳара уара лара (Заинаб) уиҭеит, ахаҵара змоу рхәыҷқәа рыҳәсақәа рыԥҳәысра рҭахымхарц азы, ааӡара змоу ахәыҷқәа рыҳәсақәа рзы рҭахрақәа рҵыхәтәа ԥҵәазар. Анцәа иӡбарагьы хымԥада инаӡоит.
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
Аԥааимбар Аллаҳ изықәиргылаз аганахьала зынӡа аҿагылара имамызт. Аллаҳ ԥасатәи аԥааимбарцәа рзы исуннат еиԥш. Анцәа иусԥҟагьы хымԥада аус ауеит.