يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِنَّآ اَحْلَلْنَا لَكَ اَزْوَاجَكَ الّٰتِيْٓ اٰتَيْتَ اُجُوْرَهُنَّ وَمَا مَلَكَتْ يَمِيْنُكَ مِمَّآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلَيْكَ وَبَنٰتِ عَمِّكَ وَبَنٰتِ عَمّٰتِكَ وَبَنٰتِ خَالِكَ وَبَنٰتِ خٰلٰتِكَ الّٰتِيْ هَاجَرْنَ مَعَكَۗ وَامْرَاَةً مُّؤْمِنَةً اِنْ وَّهَبَتْ نَفْسَهَا لِلنَّبِيِّ اِنْ اَرَادَ النَّبِيُّ اَنْ يَّسْتَنْكِحَهَا خَالِصَةً لَّكَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۗ قَدْ عَلِمْنَا مَا فَرَضْنَا عَلَيْهِمْ فِيْٓ اَزْوَاجِهِمْ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ لِكَيْلَا يَكُوْنَ عَلَيْكَ حَرَجٌۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا
yā ayyuhan-nabiyyu innā aḥlalnā laka azwājakal-lātī ātaita ujūrahunna wa mā malakat yamīnuka mimmā afā'allāhu ‘alaika wa banāti ‘ammika wa banāti ‘ammātika wa banāti khālika wa banāti khālātikal-lātī hājarna ma‘ak(a), wamra'atam mu'minatan iw wahabat nafsahā lin-nabiyyi in arādan-nabiyyu ay yastankiḥahā, khāliṣatal laka min dūnil-mu'minīn(a), qad ‘alimnā mā faraḍnā ‘alaihim fī azwājihim wa mā malakat aimānuhum likailā yakūna ‘alaika ḥaraj(un), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).
ߍ߲߬ߍ߲߫ ߸ ߟߊ߬ߝߐ߬ߓߊ߮ ߹ ߕߌߢߍ߲ ߟߊ ߊ߲ ߦߴߊߥߵ ߡߎߛߏߥߵ ߖߊߜ߭ߏߦߊ ߊߥߵ ߦߋ߫ ߊߥߵ ߦߋ߫ ߖߊߜ߭ߏߦߊߥߵ ߘߌ߫ ߊߥߵ ߡߊ߬ ߊ߬ߣߌ߫ ߊߥߵ ߞߊ߫ ߖߐ߲ ߡߌߣߎ߬ ߓߋ߫ ߊߥߵ ߓߟߏ߫ ߑ ߊ߬ߣߌ߫ ߊߥߵ ߦߋ߫ ߝߍ߲ ߡߌߣߎ߬ ߛߙߐ߬ ߞߟߍ ߟߊ߫ ߑ ߊߟߊ߫ ߦߋ߫ ߡߌߣߎ߬ ߘߌ߫ ߊߥߵ ߡߊ߬ ߑ ߊ߬ߣߌ߫ ߊߥߵ ߓߊߟߌߡߊߞߍߥߵ ߡߎߛߏߥߵ ߑ ߊߥߵ ߓߊߟߌߡߊߡߎߛߏߥߵ ߘߋ߲ߡߎߛߏߥߵ ߑ ߊ߬ߣߌ߫ ߊߥߵ ߓߊߟߌߡߊߡߎߛߏߥߵ ߘߋ߲ߡߎߛߏߥߵ ߑ ߊ߬ߣߌ߫ ߊߥߵ ߓߊߟߌߡߊߡߎߛߏߥߵ ߘߋ߲ߡߎߛߏߥߵ ߑ ߊ߬ߣߌ߫ ߊߥߵ ߓߊߟߌߡߊߡߎߛߏߥߵ ߘߋ߲ߡߎߛߏߥߵ. ߡߛߏ߬ ߟߊߒߠߦߊߓߊ߮ ߟߎ߬ ߡߍ߲ ߠߎ߫ ߞߵߊ߬ߟߎ߫ ߖߘߍ߬ ߘߌ߫ ߟߊ߬ߝߐ߬ߓߊ߮ ߡߊ߬ ߣߴߊ߬ ߞߵߊ߬ߟߎ߫ ߝߘߎ߫߸ ߏ߬ ߟߎ߬ ߞߍ߫ ߘߊ߫ ߢߊ߬ߒ߬ߞߐ߬ߓߊߟߌ ߟߋ߬ ߘߌ߫ ߊߟߎ߫ ߘߐߙߐ߲߫ ߦߋ߫߸ ߟߊߒߠߦߊߓߊ߮ ߓߍ߯ ߕߍ߫، ߇߉ ߊ߲ ߞߵߊ߬ ߟߐ߲߫ ߊ߲ ߣߊ߬ ߡߍ߲ ߠߎ߫ ߞߘߊߡߊ߫ ߟߴߊ߬ߟߎ߫ ߡߊ߬ ߊ߬ߟߎ߫ ߡߏ߬ߛߏ ߟߎ߬ ߣߴߊ߬ߟߎ߬ ߟߊ߫ ߖߐ߲߭ ߠߎ߫ ߡߊ߬ ߸ ߛߴߊ߬ߟߎ߬ ߞߊߣߊ߬ ߞߍ߫ ߜߟߍ߬ߦߊ ߘߌ߫ ߊߟߎ߫ ߡߊ߬. ߊ߬ߣߌ߫ ߊߟߊ߫ ߦߋ߫ ߡߊ߬ߞߕߏ߬ߟߌ߬ߟߊ ߦߋ߫ ߤߌߣߍߟߊ ߟߋ߬ ߘߌ߫.