يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِنَّآ اَحْلَلْنَا لَكَ اَزْوَاجَكَ الّٰتِيْٓ اٰتَيْتَ اُجُوْرَهُنَّ وَمَا مَلَكَتْ يَمِيْنُكَ مِمَّآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلَيْكَ وَبَنٰتِ عَمِّكَ وَبَنٰتِ عَمّٰتِكَ وَبَنٰتِ خَالِكَ وَبَنٰتِ خٰلٰتِكَ الّٰتِيْ هَاجَرْنَ مَعَكَۗ وَامْرَاَةً مُّؤْمِنَةً اِنْ وَّهَبَتْ نَفْسَهَا لِلنَّبِيِّ اِنْ اَرَادَ النَّبِيُّ اَنْ يَّسْتَنْكِحَهَا خَالِصَةً لَّكَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۗ قَدْ عَلِمْنَا مَا فَرَضْنَا عَلَيْهِمْ فِيْٓ اَزْوَاجِهِمْ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ لِكَيْلَا يَكُوْنَ عَلَيْكَ حَرَجٌۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا
yā ayyuhan-nabiyyu innā aḥlalnā laka azwājakal-lātī ātaita ujūrahunna wa mā malakat yamīnuka mimmā afā'allāhu ‘alaika wa banāti ‘ammika wa banāti ‘ammātika wa banāti khālika wa banāti khālātikal-lātī hājarna ma‘ak(a), wamra'atam mu'minatan iw wahabat nafsahā lin-nabiyyi in arādan-nabiyyu ay yastankiḥahā, khāliṣatal laka min dūnil-mu'minīn(a), qad ‘alimnā mā faraḍnā ‘alaihim fī azwājihim wa mā malakat aimānuhum likailā yakūna ‘alaika ḥaraj(un), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).
ای پیغمبره! موږ ستا لپاره ستا هغه ښځې چې تا مهر ورکړی دی، او ستا هغه غلامان چې ستا ملکیت دي، په شمول د هغه څه چې تا په جنګ کې ګټلي دي، چې الله تا ته درکړي دي، او ستا د پلرنیو وروڼو لوڼې، ستا د پلرنیو خویندو لوڼې، ستا د ماماګانو لوڼې، ستا د ماماګانو لوڼې، ستا د هغو مؤمنانو خویندو لوڼې چې ستا سره هجرت کړی دی، او هغه مومنې ښځې چې ځانونه پیغمبر ته سپاري که هغه وغواړي چې ورسره واده وکړي، دا یوازې ستا لپاره د امتیاز په توګه ده، نه د ټولو مومنانو لپاره. موږ پوهیږو چې موږ د هغوی د میرمنو او هغو غلامانو په اړه چې دوی یې مالک دي، هغه څه چې پر هغوی فرض کړي دي، ترڅو هغوی پر تاسو بار نه وي. او الله ډېر بخښونکی او ډېر مهربان دی.