يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَنْفَالِۗ قُلِ الْاَنْفَالُ لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَصْلِحُوْا ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖوَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yas'alūnaka ‘anil-anfāl(i), qulil-anfālu lillāhi war-rasūl(i), fattaqullāha wa aṣliḥū żāta bainikum, wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū in kuntum mu'minīn(a).
ते भवन्तं (मुहम्मदं) युद्धस्य लूटस्य (वितरणस्य) विषये पृच्छन्ति। कथयतु, "युद्धस्य लूटं अल्लाहस्य दूतस्य च (अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च प्रावधानानाम् अनुसारम्) अस्ति, अतः अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु, स्वपरिजनस्य मध्ये सम्बन्धं सुदृढं कुर्वन्तु, यदि च विश्वासिनः सन्ति तर्हि अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च आज्ञापालनं कुर्वन्तु।
۞ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَاَنَّ لِلّٰهِ خُمُسَهٗ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا يَوْمَ الْفُرْقَانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعٰنِۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wa‘lamū annamā ganimtum min syai'in fa anna lillāhi khumusahū wa lir-rasūli wa liżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīli in kuntum āmantum billāhi wa mā anzalnā ‘alā ‘abdinā yaumal-furqāni yaumal-taqal-jam‘ān(i), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
तथा च ज्ञातव्यं यत् भवन्तः यत् किमपि युद्धस्य लूटरूपेण प्राप्नुवन्ति, तर्हि पञ्चमांशं अल्लाहस्य, दूतस्य, दूतस्य बन्धुजनस्य, अनाथस्य, निर्धनस्य इब्नसबिलस्य च कृते अस्ति, (अतः) यदि भवन्तः अल्लाहस्य विषये विश्वासं कुर्वन्ति तथा च यत् अस्माभिः अस्माकं सेवकस्य (मुहम्मदस्य) कृते फुरकानदिने, अर्थात् यस्मिन् दिने द्वयोः सेनायोः मिलनं कृतम्, तस्मिन् दिने विश्वासः भवति। अल्लाहः सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।
فَكُلُوْا مِمَّاغَنِمْتُمْ حَلٰلًا طَيِّبًاۖ وَّاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
fa kulū mimmā ganimtum ḥalālan ṭayyibā(n), wattaqullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
अतः युद्धस्य यत् किमपि लूटं प्राप्तं तत् किञ्चित् न्याय्यं भद्रं च भोजनरूपेण खादन्तु, अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।