اَلنَّبِيُّ اَوْلٰى بِالْمُؤْمِنِيْنَ مِنْ اَنْفُسِهِمْ وَاَزْوَاجُهٗٓ اُمَّهٰتُهُمْ ۗوَاُولُوا الْاَرْحَامِ بَعْضُهُمْ اَوْلٰى بِبَعْضٍ فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُهٰجِرِيْنَ اِلَّآ اَنْ تَفْعَلُوْٓا اِلٰٓى اَوْلِيَاۤىِٕكُمْ مَّعْرُوْفًا ۗ كَانَ ذٰلِكَ فِى الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا
an-nabiyyu aulā bil-mu'minīna min anfusihim wa azwājuhū ummahātuhum, wa ulul-arḥāmi ba‘ḍuhum aulā biba‘ḍin fī kitābillāhi minal-mu'minīna wal-muhājirīna illā an taf‘alū ilā auliyā'ikum ma‘rūfā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).
پیغمبر پہ مومناں چہ وت ءَ گیشتر ھژدری بوتگ ءُ آئی ءِ جنین آھانی مات بوتگ اَنت۔ ھما مردم کہ یکے دومی ءَ گوں ھون ءِ ھساب ءَ سیادی دار اَنت آھانی ھک (وارث) اللہ ءِ کتاب ءَ چہ مومن ءُ مہاجرین ءَ گیشتر اَنت، اگاں تو وتی براتاں (مذھب داراں) نیکیں کار کنگ لوٹ ئے۔ چوش کہ کتاب (اللہ ءِ) تہا نبشتہ اِنت۔