۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَهِلَّةِ ۗ قُلْ هِيَ مَوَاقِيْتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِاَنْ تَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ ظُهُوْرِهَا وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقٰىۚ وَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ اَبْوَابِهَا ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
yas'alūnaka ‘anil-ahillah(ti), qul hiya mawāqītu lin-nāsi wal-ḥajj(i), wa laisal-birru bi'an ta'tul-buyūta min ẓuhūrihā wa lākinnal-birra manittaqā, wa'tul-buyūta min abwābihā, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).
Аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи ҳилоли моҳ мепурсанд. Бигӯ: «Ин (нишонаи) вақти мардум ва (зиёрати) ҳаҷ аст». Ва некӯкорӣ нест, ки аз болои он ба хона даромада шавад, балки некӯкорӣ парҳезгорон аст. Ба хонаҳо аз дарҳояшон дароед ва аз Худо битарсед, то растагор шавед.
اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ
al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).
Ҳаҷ (мавсим) дар моҳҳое аст, ки тасдиқ шудаанд. Ҳар кӣ дар он моҳҳо ҳаҷро анҷом диҳад, набояд дар ҳаҷ суханони қабеҳ (рафот) нагӯяд, фосиқӣ накунад ва ҷанҷол накунад. Ҳар кори хайреро, ки анҷом медиҳед, Аллоҳ медонад. Рӯзгорӣ биёред, зеро дар асл беҳтарин рӯзгор парҳезгорӣ аст. Ва аз Ман битарсед, эй аҳли хирад!