117
Q.S ཨཏ་ཏའོ་བྷ། (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
དོན་དངོས་ཐོག་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ལུང་སྟོན་པ་མུ་ཧ་ཇི་རིན་དང་ཨན་སཱར་གཉིས་ཀྱི་འགྱོད་པ་ངོས་ལེན་བྱས་ཡོད། དེ་དག་གིས་ལུང་སྟོན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་། ཁོང་ཚོའི་སྡེ་ཚན་གཅིག་གི་སེམས་ཕལ་ཆེར་ཕྱིར་ལོག་བྱས་རྗེས། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་ཁོང་ཚོར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོད།