117
Q.S අට්-තව්බා (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
නියත වශයෙන්ම අල්ලාහ් නබිතුමාගේ, මුහාජිර්වරුන්ගේ සහ අන්සාර්වරුන්ගේ පසුතැවිල්ල පිළිගත්තේය. ඔවුන් දුෂ්කර කාලවලදී නබිතුමා අනුගමනය කළ අතර, ඔවුන්ගෙන් පිරිසකගේ හදවත් හැරී යාමට ආසන්න වූ පසු, අල්ලාහ් ඔවුන්ගේ පසුතැවිල්ල පිළිගත්තේය. නියත වශයෙන්ම අල්ලාහ් ඔවුන්ට ඉතාමත් කරුණාවන්ත, දයාවන්තය.