117
Q.S Әт-Тәүбә (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
Әлбәттә, Аллаһ пәйгамбәрнең, мөһаҗирләрнең һәм ансарларның тәүбәләрен кабул итте, алар авыр вакытларда пәйгамбәргә иярделәр, бер төркем кешеләрнең күңелләре кире кайтырга якын булганнан соң, Аллаһ аларның тәүбәләрен кабул итте. Әлбәттә, Аллаһ аларга рәхмәтле һәм рәхимле.