117
Q.S Әт-Тәүбә (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
Ысынлап та, ауыр ваҡыттарҙа пәйғәмбәргә эйәргән мөһәжирҙәрҙең һәм ансарҙарҙың тәүбәләрен Аллаһ Тәғәлә ҡабул иткән, уларҙың бер төркөмөнөң йөрәге ситкә борола яҙғандан һуң, шунан һуң Аллаһ Тәғәлә уларҙың тәүбәләрен ҡабул иткән. Ысынлап та, Аллаһ уларға ҡарата рәхимле, рәхимле!