117
Q.S At-Tawbah na ɛwɔ hɔ (9:117)
لَقَدْ تَّابَ اللّٰهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهٰجِرِيْنَ وَالْاَنْصَارِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ فِيْ سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْۢ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيْغُ قُلُوْبُ فَرِيْقٍ مِّنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْۗ اِنَّهٗ بِهِمْ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ۙ
laqat tāballāhu ‘alan-nabiyyi wal-muhājirīna wal-anṣāril-lażīnattaba‘ūhu fī sā‘atil-‘usrati mim ba‘di mā kāda yazīgu qulūbu farīqim minhum ṡumma tāba ‘alaihim, innahū bihim ra'ūfur raḥīm(un).
Ampa ara se, Allah agye Anabi, Muhajirin ne Ansar no adwensakyera atom, a wodii Anabi no akyi wo mmere a emu ye den mu, wo akyire a ɛkame ayɛ sɛ wɔn mu kuw bi akoma danee wɔn ho, afei Allah gyee wɔn adwensakyera toom. Ampa ara se, Allah ye Adomfoa, Mmoborohunufoa paa ma wan, .