وَاِذْ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ مَّا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اِلَّا غُرُوْرًا
wa iż yaqūlul-munāfiqūna wal-lażīna fī qulūbihim maraḍum mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū illā gurūrā(n).
དེ་བཞིན་(དྲན་དགོས།) རྫུན་གཏམ་ཅན་དང་སེམས་ནད་ཅན་ཚོས་"ཨ་ལཱ་ཧ་དང་ཁོང་གི་སྐུ་ཚབ་ཀྱིས་ང་ཚོར་ཁས་ལེན་བྱས་པ་དེ་མགོ་སྐོར་ཙམ་ཡིན་"ཞེས་བཤད་སྐབས།
وَاِذْ قَالَتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ يٰٓاَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَارْجِعُوْا ۚوَيَسْتَأْذِنُ فَرِيْقٌ مِّنْهُمُ النَّبِيَّ يَقُوْلُوْنَ اِنَّ بُيُوْتَنَا عَوْرَةٌ ۗوَمَا هِيَ بِعَوْرَةٍ ۗاِنْ يُّرِيْدُوْنَ اِلَّا فِرَارًا
wa iż qālat ṭā'ifatum minhum yā ahla yaṡriba lā muqāma lakum farji‘ū, wa yasta'żinu farīqum minhumun-nabiyya yaqūlūna inna buyūtanā ‘aurah(tun), wa mā hiya bi‘aurah(tin), iy yurīdūna illā firārā(n).
དེ་བཞིན་(དྲན་དགོས།)ཁོང་ཚོའི་ཚོགས་པ་ཞིག་གིས་"ཡ་སི་རིབ་(མེ་ཌི་ན)ཡི་མི་ཚོ། ཁྱེད་ཚོར་ས་ཆ་མེད་པས་ཕྱིར་ལོག་ཤོག"ཅེས་བཤད་སྐབས། དེ་ནས་ཁོང་ཚོ་ཁ་ཤས་ཀྱིས་ལུང་སྟོན་པ་ལ་ཆོག་མཆན་ཞུས་ཏེ་(ཁྱིམ་དུ་ལོག་རྒྱུ) "ང་ཚོའི་ཁང་པ་སྒོ་ཕྱེ་ཡོད། (སྲུང་སྐྱོབ་པ་མེད་)" ཅེས་བརྗོད་ཡོད། ཁང་པ་སྒོ་ཕྱེ་མེད་ཀྱང་ཁོང་ཚོ་རྒྱུག་འདོད་ཁོ་ན་ཡིན།
وَلَقَدْ كَانُوْا عَاهَدُوا اللّٰهَ مِنْ قَبْلُ لَا يُوَلُّوْنَ الْاَدْبَارَ ۗوَكَانَ عَهْدُ اللّٰهِ مَسْـُٔوْلًا
wa laqad kānū ‘āhadullāha min qablu lā yuwallūnal-adbār(a), wa kāna ‘ahdullāhi mas'ūlā(n).
དོན་དངོས་ཐོག་ཁོང་ཚོས་སྔོན་ཆད་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཁོང་ཚོ་ཕྱིར་ལོག་མི་བྱེད་པའི་ཁས་ལེན་བྱས་ཡོད། དེ་བཞིན་ཨ་ལཱ་ཧ་དང་མཉམ་དུ་གྲོས་མཐུན་བཞག་པ་དེ་ལ་འགན་འཁྲི་འཁུར་རྒྱུ་རེད།
۞ قَدْ يَعْلَمُ اللّٰهُ الْمُعَوِّقِيْنَ مِنْكُمْ وَالْقَاۤىِٕلِيْنَ لِاِخْوَانِهِمْ هَلُمَّ اِلَيْنَا ۚوَلَا يَأْتُوْنَ الْبَأْسَ اِلَّا قَلِيْلًاۙ
qad ya‘lamullāhul-mu‘awwiqīna minkum wal-qā'ilīna li'ikhwānihim halumma ilainā, wa lā ya'tūnal-ba'sa illā qalīlā(n).
དོན་དངོས་ཐོག ཁྱེད་ཚོའི་བར་ལ་ལངས་མཁན་དང་ཁོང་ཚོའི་སྤུན་ཟླ་ཚོར་ “ང་ཚོ་དང་མཉམ་དུ་ཡོང་” ཞེས་བཤད་མཁན་ཚོ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། འོན་ཀྱང་ཁོ་ཚོ་དམག་འཁྲུག་ལ་དུས་ཡུན་ཐུང་ཐུང་ཞིག་མ་གཏོགས་ཡོང་མེད།