وَلَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَلْقَوْهُۖ فَقَدْ رَاَيْتُمُوْهُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ ࣖ
wa laqad kuntum tamannaunal-mauta min qabli an talqauh(u), faqad ra'aitumūhu wa antum tanẓurūn(a).
Ва шумо пеш аз он ки бо он рӯ ба рӯ шавед, орзуи маргро доштед; пас, (акнун) шумо онро дидед ва шоҳид ҳастед.
۞ اِذْ تُصْعِدُوْنَ وَلَا تَلْوٗنَ عَلٰٓى اَحَدٍ وَّالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ فِيْٓ اُخْرٰىكُمْ فَاَثَابَكُمْ غَمًّا ۢبِغَمٍّ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ اَصَابَكُمْ ۗ وَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ
iż tuṣ‘idūna wa lā talwūna ‘alā aḥadiw war-rasūlu yad‘ūkum fī ukhrākum fa aṡābakum gammam bigammil likailā taḥzanū ‘alā mā fātakum wa lā mā aṣābakum, wallāhu khabīrum bimā taṣna‘ūn(a).
(Ёд кун), вақте ки шумо фирор кардед ва ба касе нигоҳ намекардед, дар ҳоле ки паёмбар (Муҳаммад), ки аз дӯстони шумо буд, шуморо (гурӯҳе, ки фирор карда буданд) даъват мекард, пас Худо ба шумо ғаму андӯҳ пас аз ғам овард, то шумо барои он чизе, ки аз дастатон рафтааст ва барои он чизе, ки ба шумо расидааст, ғамгин нашавед ва Худо ба он чизе, ки мекунед, огоҳ аст.