مَاكَانَ لِنَبِيٍّ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗٓ اَسْرٰى حَتّٰى يُثْخِنَ فِى الْاَرْضِۗ تُرِيْدُوْنَ عَرَضَ الدُّنْيَاۖ وَاللّٰهُ يُرِيْدُ الْاٰخِرَةَۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌحَكِيْمٌ
mā kāna linabiyyin ay yakūna lahū asrā ḥattā yuṡkhina fil-arḍ(i), turīdūna ‘araḍad-dun-yā, wallāhu yurīdul-ākhirah(ta), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).
Барои паёмбаре сазовор нест, ки асирон дошта бошад, то он даме ки душманонашро дар рӯи замин мағлуб кунад. Шумо сарвати дунёро мехоҳед, дар ҳоле ки Худо подоши охиратро мехоҳад. Худо қодир ва ҳаким аст.
لَوْلَاكِتٰبٌ مِّنَ اللّٰهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيْمَآ اَخَذْتُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
lau lā kitābum minallāhi sabaqa lamassakum fīmā akhażtum ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Агар пеш аз ин аз ҷониби Худо ҳукме нашуда буд, ба сабаби он чи гирифта будед, ба азобе бузург дучор мешудед.
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِّمَنْ فِيْٓ اَيْدِيْكُمْ مِّنَ الْاَسْرٰٓىۙ اِنْ يَّعْلَمِ اللّٰهُ فِيْ قُلُوْبِكُمْ خَيْرًا يُّؤْتِكُمْ خَيْرًا مِّمَّآ اُخِذَ مِنْكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
yā ayyuhan-nabiyyu qul liman fī aidīkum minal-asrā, iy ya‘lamillāhu fī qulūbikum khairay yu'tikum khairam mimmā ukhiża minkum wa yagfir lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Эй Паёмбар (Муҳаммад), ба асирони ҷангӣ, ки дар дастатон ҳастанд, бигӯ: «Агар Худо медонист, ки дар дилҳои шумо хайр аст, албатта, ба шумо чизе беҳтар аз он чӣ аз шумо гирифта шудааст, медиҳад ва шуморо мебахшад». Худо бахшанда ва меҳрубон аст.