مَاكَانَ لِنَبِيٍّ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗٓ اَسْرٰى حَتّٰى يُثْخِنَ فِى الْاَرْضِۗ تُرِيْدُوْنَ عَرَضَ الدُّنْيَاۖ وَاللّٰهُ يُرِيْدُ الْاٰخِرَةَۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌحَكِيْمٌ
mā kāna linabiyyin ay yakūna lahū asrā ḥattā yuṡkhina fil-arḍ(i), turīdūna ‘araḍad-dun-yā, wallāhu yurīdul-ākhirah(ta), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).
Пәйғәмбәрҙең ерҙәге дошмандарын ҡаҡшатып ебәрер алдынан әсирҙәре булыуы урынлы булмаҫ ине. Һеҙ донъяуи мөлкәтте теләйһегеҙ, ә Аллаһ теге донъяла (һеҙҙең өсөн) (сауаптар) теләй. Аллаһ ҡөҙрәтле, хикмәтле.
لَوْلَاكِتٰبٌ مِّنَ اللّٰهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيْمَآ اَخَذْتُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
lau lā kitābum minallāhi sabaqa lamassakum fīmā akhażtum ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Әгәр быға тиклем Аллаһ тарафынан тәҡдир булмаһа, алған (фидиә) арҡаһында һиңә ҙур ғазап һуғылыр ине.
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِّمَنْ فِيْٓ اَيْدِيْكُمْ مِّنَ الْاَسْرٰٓىۙ اِنْ يَّعْلَمِ اللّٰهُ فِيْ قُلُوْبِكُمْ خَيْرًا يُّؤْتِكُمْ خَيْرًا مِّمَّآ اُخِذَ مِنْكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
yā ayyuhan-nabiyyu qul liman fī aidīkum minal-asrā, iy ya‘lamillāhu fī qulūbikum khairay yu'tikum khairam mimmā ukhiża minkum wa yagfir lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Әй, пәйғәмбәр (Мөхәммәт)! Ҡулығыҙҙағы әсирҙәргә әйтегеҙ: «Әгәр ҙә Аллаһ һеҙҙең күңелдәрегеҙҙә изгелек барлығын белһә, һеҙгә һеҙҙән тартып алынғандан да яҡшыраҡ нәмә бирер ине һәм һеҙҙе ғәфү итер ине». Аллаһ ярлыҡаусы, мәрхәмәтле.