يُوْصِيْكُمُ اللّٰهُ فِيْٓ اَوْلَادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْاُنْثَيَيْنِ ۚ فَاِنْ كُنَّ نِسَاۤءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثَا مَا تَرَكَ ۚ وَاِنْ كَانَتْ وَاحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ ۗ وَلِاَبَوَيْهِ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا السُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ اِنْ كَانَ لَهٗ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلَدٌ وَّوَرِثَهٗٓ اَبَوٰهُ فَلِاُمِّهِ الثُّلُثُ ۚ فَاِنْ كَانَ لَهٗٓ اِخْوَةٌ فَلِاُمِّهِ السُّدُسُ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصِيْ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ اٰبَاۤؤُكُمْ وَاَبْنَاۤؤُكُمْۚ لَا تَدْرُوْنَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ لَكُمْ نَفْعًا ۗ فَرِيْضَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًا
yūṣīkumullāhu fī aulādikum liż-żakari miṡlu ḥaẓẓil-unṡayain(i), fa in kunna nisā'an fauqaṡnataini fa lahunna ṡuluṡā mā tarak(a), wa in kānat wāḥidatan fa lahan-niṣf(u), wa li abawaihi likulli wāḥidim minhumas-sudusu mimmā taraka in kāna lahū walad(un), fa illam yakul lahū waladuw wa wariṡahū abawāhu fa li'ummihiṡ-ṡuluṡ(u), fa in kāna lahū ikhwatun fa li'ummihis-sudusu mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣī bihā au dain(in), ābā'ukum wa abnā'ukum, lā tadrūna ayyuhum aqrabu lakum naf‘ā(n), farīḍatam minallāh(i), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).
خوای گەورە سەبارەت بە میراتی منداڵەکانتان بۆی دیاری کردووە: پشکی کوڕ یەکسانە بە پشکی دوو کچ. ئەگەر هەموویان کچ بن، زیاتر لە دوو کچ، ئەوا پشکەکەیان دوو لەسەر سێی موڵکەکەیەتی. ئەگەر تەنها کچێک هەبێت، ئەوا نیوەی دەستدەکەوێت. وە بۆ دایک و باوکەکەش هەریەکەیان یەک لەسەر شەشی موڵکەکە وەردەگرن، ئەگەر منداڵی هەبێت. ئەگەر منداڵی نەبێت و دایک و باوکی تەنها میرات بگرن، ئەوا دایکی یەک لەسەر سێ وەردەگرێت. ئەگەر خوشک و برای هەبێت، ئەوا دایکی یەک لەسەر شەش وەردەگرێت. (ئەم دابەشکردنانە) دوای (بەجێگەیاندنی) وەسیەتنامەکەی یان (و دانی) قەرزەکەیەتی. (سەبارەت بە) دایک و باوکت و منداڵەکانت، نازانیت کامیان سوودی زیاتری بۆ تۆ هەیە. ئەمە فەرمانی خوایە. بەڕاستی خوای گەورە زانا و دانایە.