اِذْ يُغَشِّيْكُمُ النُّعَاسَ اَمَنَةً مِّنْهُ وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً لِّيُطَهِّرَكُمْ بِهٖ وَيُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطٰنِ وَلِيَرْبِطَ عَلٰى قُلُوْبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْاَقْدَامَۗ
iż yugasysyīkumun-nu‘āsa amanatam minhu wa yunazzilu ‘alaikum minas-samā'i mā'al liyuṭahhirakum bihī wa yużhiba ‘ankum rijzasy-syaiṭāni wa liyarbiṭa ‘alā qulūbikum wa yuṡabbita bihil-aqdām(a).
(Denkt drun) wéi Allah iech schläifeg gemaach huet, fir iech Rou vun Him ze ginn, an Hien Waasser (Reen) vum Himmel erofgeschéckt huet, fir iech doduerch ze purifizéieren an d'Béises vum Satan vun iech ze läschen an fir är Häerzer ze stäerken an är Féiss fest ze maachen.
۞ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَاَنَّ لِلّٰهِ خُمُسَهٗ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا يَوْمَ الْفُرْقَانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعٰنِۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wa‘lamū annamā ganimtum min syai'in fa anna lillāhi khumusahū wa lir-rasūli wa liżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīli in kuntum āmantum billāhi wa mā anzalnā ‘alā ‘abdinā yaumal-furqāni yaumal-taqal-jam‘ān(i), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
A wësst, wierklech, wat Dir kritt, ass Krichsbuit, dann ass ee Fënneftel fir Allah, de Messenger, d'Famill vum Messenger, Weesen, déi Aarm an den Ibn Sabil, (also) wann Dir un Allah gleeft an un dat wat Mir eisem Dénger (Muhammad) um Dag vum Furqan opgedeckt hunn, nämlech um Dag wou déi zwou Arméie sech begéint hunn. Allah ass allmächteg iwwer allem.
اِذْ اَنْتُمْ بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيَا وَهُمْ بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوٰى وَالرَّكْبُ اَسْفَلَ مِنْكُمْۗ وَلَوْ تَوَاعَدْتُّمْ لَاخْتَلَفْتُمْ فِى الْمِيْعٰدِۙ وَلٰكِنْ لِّيَقْضِيَ اللّٰهُ اَمْرًا كَانَ مَفْعُوْلًا ەۙ لِّيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْۢ بَيِّنَةٍ وَّيَحْيٰى مَنْ حَيَّ عَنْۢ بَيِّنَةٍۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَسَمِيْعٌ عَلِيْمٌۙ
iż antum bil-‘udwatid-dun-yā wa hum bil-‘udwatil-quṣwā war-rakbu asfala minkum, wa lau tawā‘attum lakhtalaftum fil-mī‘ād(i), wa lākil liyaqḍiyallāhu amran kāna maf‘ūlā(n), liyahlika man halaka ‘am bayyinatiw wa yaḥyā may ḥayya ‘am bayyinah(tin), wa innallāha lasamī‘un ‘alīm(un).
(Dat heescht) wéi Dir um Rand vun engem nooste Dall waart an si um Rand vun engem wäitem Dall waren, an d'Caravan méi déif war wéi Dir. Wann Dir averstane wiert (fir den Dag vun der Schluecht ze bestëmmen), wiert Dir Iech net eens gewiescht, awer Allah wollt eng Saach ëmsetzen, déi ëmgesat muss ginn, nämlech datt déi Verstuerwen mat engem klore Beweis vergoe sollen an déi Lieweg mat engem klore Beweis liewen. Wierklech, Allah ass Allhéierend, Allwëssend.
اِذْ يُرِيْكَهُمُ اللّٰهُ فِيْ مَنَامِكَ قَلِيْلًاۗ وَلَوْ اَرٰىكَهُمْ كَثِيْرًا لَّفَشِلْتُمْ وَلَتَنَازَعْتُمْ فِى الْاَمْرِ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ سَلَّمَۗ اِنَّهٗ عَلِيْمٌۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ
iż yurīkahumullāhu fī manāmika qalīlā(n), wa lau arākahum kaṡīral lafasyiltum wa latanāza‘tum fil-amri wa lākinnallāha sallam(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
(Denkt drun) wéi Allah se an Ärem Dram (an Zuel) gewisen huet, waren se wéineg. A wann Allah se (a grousser Zuel) gewisen hätt, häss du Angscht gehat an natierlech häss du driwwer gestridden, awer Allah huet dech gerett. Wierklech, Allah weess, wat an Ärem Häerz ass.
وَاِذْ يُرِيْكُمُوْهُمْ اِذِ الْتَقَيْتُمْ فِيْٓ اَعْيُنِكُمْ قَلِيْلًا وَّيُقَلِّلُكُمْ فِيْٓ اَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللّٰهُ اَمْرًا كَانَ مَفْعُوْلًا ۗوَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ
wa iż yurīkumūhum iżil-taqaitum fī a‘yunikum qalīlaw wa yuqallilukum fī a‘yunihim liyaqḍiyallāhu amran kāna maf‘ūlā(n), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).
An wéi Allah se dir gewisen huet, wéi du se sou wéineg begéint hues, wéi deng Aen se gesinn hunn, an Hien huet dir sou wéineg gewisen, wéi si se gesinn hunn, dann war et well Allah eng Saach wollt ausféieren, déi ausgefouert muss ginn. Un Allah ginn all Saache zréckginn.
وَاِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَاِنِّيْ جَارٌ لَّكُمْۚ فَلَمَّا تَرَاۤءَتِ الْفِئَتٰنِ نَكَصَ عَلٰى عَقِبَيْهِ وَقَالَ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّنْكُمْ اِنِّيْٓ اَرٰى مَا لَا تَرَوْنَ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ ۗوَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ
wa iż zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum wa qāla lā gāliba lakumul-yauma minan-nāsi wa innī jārul lakum, falammā tarā'atil-fi'atāni nakaṣa ‘alā ‘aqibaihi wa qāla innī barī'um minkum innī arā mā lā tarauna innī akhāfullāh(a), wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).
An (erënnert Iech) wéi den Satan hir Doten (Sënn) schéin erschénge gelooss huet a gesot huet: "Keen (Persoun) kann iech haut besiegen, an tatsächlech sinn ech däin Helfer." Wéi déi zwou Arméie sech gesinn haten (vun Angesicht zu Angesicht), huet den Satan sech ëmgedréint a gesot: "Tatsächlech sinn ech vun iech getrennt; ech kann gesinn, wat Dir net gesitt; tatsächlech fäerten ech Allah." Allah ass ganz streng a senger Strof.
اِذْ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ غَرَّ هٰٓؤُلَاۤءِ دِيْنُهُمْۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
iż yaqūlul-munāfiqūna wal-lażīna fī qulūbihim maraḍun garra hā'ulā'i dīnuhum, wa may yatawakkal ‘alallāhi fa innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
(Denkt drun), wann d'Heuchler an déi, déi Krankheet an hiren Häerzer hunn, soen: "Si (d'Gleeweger) goufen an hirer Relioun bedrunn." (Allah seet): "Wien säi Vertrauen op Allah setzt, weess, datt Allah Allmächteg, Allweis ass."