اِذْ يُغَشِّيْكُمُ النُّعَاسَ اَمَنَةً مِّنْهُ وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً لِّيُطَهِّرَكُمْ بِهٖ وَيُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطٰنِ وَلِيَرْبِطَ عَلٰى قُلُوْبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْاَقْدَامَۗ
iż yugasysyīkumun-nu‘āsa amanatam minhu wa yunazzilu ‘alaikum minas-samā'i mā'al liyuṭahhirakum bihī wa yużhiba ‘ankum rijzasy-syaiṭāni wa liyarbiṭa ‘alā qulūbikum wa yuṡabbita bihil-aqdām(a).
(Иҫегеҙҙә тотоғоҙ), Аллаһ һеҙҙе Үҙенән тыныслыҡ бирер өсөн йоҡоға талдырғанда, һәм Аллаһ һеҙгә Күктән һыу (ямғыр) яуҙырғанда, һеҙҙе уның менән таҙартыр өсөн (ямғыр) һәм һеҙҙән шайтандың боҙоҡлоҡтарын бөтөрөү һәм күңелдәрегеҙҙе нығытыу һәм аяҡ табандарығыҙҙы нығытыу өсөн (ныҡлы булыу).
۞ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَاَنَّ لِلّٰهِ خُمُسَهٗ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا يَوْمَ الْفُرْقَانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعٰنِۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
wa‘lamū annamā ganimtum min syai'in fa anna lillāhi khumusahū wa lir-rasūli wa liżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīli in kuntum āmantum billāhi wa mā anzalnā ‘alā ‘abdinā yaumal-furqāni yaumal-taqal-jam‘ān(i), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Һуғыш ғәнимәте итеп нимә генә алһағыҙ ҙа, биштән бер өлөшө Аллаһҡа, Рәсүлгә, Рәсүлдең туғандарына, етемдәргә, ярлыларға һәм Ибн Сабилға, (шулай итеп), әгәр һеҙ Аллаһҡа һәм Беҙ ҡолобоҙға (Мөхәммәткә) индергән нәмәләргә ышанһағыҙ. Аллаһ Тәғәлә һәр нәмәгә ҡөҙрәтле.
اِذْ اَنْتُمْ بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيَا وَهُمْ بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوٰى وَالرَّكْبُ اَسْفَلَ مِنْكُمْۗ وَلَوْ تَوَاعَدْتُّمْ لَاخْتَلَفْتُمْ فِى الْمِيْعٰدِۙ وَلٰكِنْ لِّيَقْضِيَ اللّٰهُ اَمْرًا كَانَ مَفْعُوْلًا ەۙ لِّيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْۢ بَيِّنَةٍ وَّيَحْيٰى مَنْ حَيَّ عَنْۢ بَيِّنَةٍۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَسَمِيْعٌ عَلِيْمٌۙ
iż antum bil-‘udwatid-dun-yā wa hum bil-‘udwatil-quṣwā war-rakbu asfala minkum, wa lau tawā‘attum lakhtalaftum fil-mī‘ād(i), wa lākil liyaqḍiyallāhu amran kāna maf‘ūlā(n), liyahlika man halaka ‘am bayyinatiw wa yaḥyā may ḥayya ‘am bayyinah(tin), wa innallāha lasamī‘un ‘alīm(un).
(Йәғни) һин яҡындағы үҙән ситендә булғанда, ә улар алыҫ үҙән ситендә булғанда һәм каруан һинән түбәнерәк булғанда. Әгәр ҙә һеҙ риза булһағыҙ (һуғыш көнөн билдәләү өсөн), һис шикһеҙ, (һуғыш көнөн) билдәләүҙә төрлө фекерҙәр булыр ине, әммә Аллаһ мотлаҡ үтәлергә тейешле эште тормошҡа ашырырға теләй, йәғни һәләк булған кеше асыҡ дәлилдәр менән һәләк булһын һәм тере кеше ысын дәлилдәр менән йәшәһен өсөн. Ысынлап та, Аллаһ бөтә нәмәне ишетеүсе, белеүсе!
اِذْ يُرِيْكَهُمُ اللّٰهُ فِيْ مَنَامِكَ قَلِيْلًاۗ وَلَوْ اَرٰىكَهُمْ كَثِيْرًا لَّفَشِلْتُمْ وَلَتَنَازَعْتُمْ فِى الْاَمْرِ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ سَلَّمَۗ اِنَّهٗ عَلِيْمٌۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ
iż yurīkahumullāhu fī manāmika qalīlā(n), wa lau arākahum kaṡīral lafasyiltum wa latanāza‘tum fil-amri wa lākinnallāha sallam(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
(Иҫеңдә тот) Аллаһ һинең төшөңдә уларҙы күрһәткәндә, улар аҙ ине. Әгәр ҙә Аллаһ уларҙы (күпләп) күрһәтһә, һеҙ ҡурҡыр инегеҙ һәм, әлбиттә, был мәсьәлә буйынса бәхәсләшер инегеҙ, әммә Аллаһ һеҙҙе ҡотҡарҙы. Ысынлап та, Аллаһ һинең күңелеңдәгеләрҙе белә.
وَاِذْ يُرِيْكُمُوْهُمْ اِذِ الْتَقَيْتُمْ فِيْٓ اَعْيُنِكُمْ قَلِيْلًا وَّيُقَلِّلُكُمْ فِيْٓ اَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللّٰهُ اَمْرًا كَانَ مَفْعُوْلًا ۗوَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ
wa iż yurīkumūhum iżil-taqaitum fī a‘yunikum qalīlaw wa yuqallilukum fī a‘yunihim liyaqḍiyallāhu amran kāna maf‘ūlā(n), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).
Аллаһ уларҙы һиңә күрһәткәндә, һин уларҙың күҙеңә ҡарап аҙ һан менән осрашһаң, һине уларҙың күҙенә ҡарап аҙ һан менән күрһәтһәң, Аллаһ Тәғәләнең мотлаҡ үтәлергә тейешле бер эште тормошҡа ашырырға теләүе арҡаһында була. Бөтә эштәр бары тик Аллаһҡа ғына ҡайтарыла.
وَاِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَاِنِّيْ جَارٌ لَّكُمْۚ فَلَمَّا تَرَاۤءَتِ الْفِئَتٰنِ نَكَصَ عَلٰى عَقِبَيْهِ وَقَالَ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّنْكُمْ اِنِّيْٓ اَرٰى مَا لَا تَرَوْنَ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ ۗوَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ
wa iż zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum wa qāla lā gāliba lakumul-yauma minan-nāsi wa innī jārul lakum, falammā tarā'atil-fi'atāni nakaṣa ‘alā ‘aqibaihi wa qāla innī barī'um minkum innī arā mā lā tarauna innī akhāfullāh(a), wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).
Шайтан уларҙы ғәмәлдәрен матур итеп күрһәткәндә: «Бөгөн һеҙҙе бер кем дә еңә алмай, ысынлап та, мин һеҙҙең ярҙамсығыҙ», – тигән. Шулай итеп, ике ғәскәр бер-береһен күргәс, шайтан кире боролдо ла: «Мин һеҙҙән айырылдым, һеҙ күрә алмағанды мин күрәм, мин Аллаһтан ҡурҡам», — тине. Аллаһтың язаһы бик ҡаты.
اِذْ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ غَرَّ هٰٓؤُلَاۤءِ دِيْنُهُمْۗ وَمَنْ يَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ فَاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
iż yaqūlul-munāfiqūna wal-lażīna fī qulūbihim maraḍun garra hā'ulā'i dīnuhum, wa may yatawakkal ‘alallāhi fa innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
(Иҫегеҙҙә тотоғоҙ), монафиҡтар һәм күңелдәрендә ауырыу булғандар: «Улар (мөьминдәр) үҙ динендә алданды», — тигәндә. (Аллаһ әйтә): «Кем Аллаһҡа тәүәккәлләһә, белһен: Аллаһ Ҡөҙрәтле, Хикмәтле».