اِلَّا تَنْصُرُوْهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّٰهُ اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثَانِيَ اثْنَيْنِ اِذْ هُمَا فِى الْغَارِ اِذْ يَقُوْلُ لِصَاحِبِهٖ لَا تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَاۚ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلَيْهِ وَاَيَّدَهٗ بِجُنُوْدٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِيْنَ كَفَرُوا السُّفْلٰىۗ وَكَلِمَةُ اللّٰهِ هِيَ الْعُلْيَاۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
illā tanṣurūhu faqad naṣarahullāhu iż akhrajahul-lażīna kafarū ṡāniyaṡnaini iż humā fil-gāri iż yaqūlu liṣāḥibihī lā taḥzan innallāha ma‘anā, fa anzalallāhu sakīnatahū ‘alaihi wa ayyadahū bijunūdil lam tarauhā wa ja‘ala kalimatal-lażīna kafarus-suflā, wa kalimatullāhi hiyal-‘ulyā, wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).
Әгәр ҙә һеҙ уға (Мөхәммәткә) ярҙам итмәһәгеҙ, ысынлап та, Аллаһ уға (йәғни) кафырҙар уны (Мәккәнән) ҡыуып сығарғанда ярҙам итер ине; Ул ике кешенең береһе булғанда, улар икеһе лә мәмерйәлә булғанда, шул ваҡытта ул дуҫына: «Ҡайғырма, ысынлап та, Аллаһ беҙҙең менән», — тигән. Шулай итеп, Аллаһ уға (Мөхәммәткә) сәләм индерҙе һәм һеҙ күрмәгән ғәскәр (фәрештәләр) менән ярҙам итте, һәм Ул кафырҙарҙың саҡырыуын түбән итте. Һәм ул Аллаһ һүҙе юғары. Аллаһ ҡөҙрәтле, хикмәтле.