مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
മുഹമ്മദ് നബി (സ) അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നവർ അവിശ്വാസികളോട് പരുഷമായി പെരുമാറുന്നവരും പരസ്പരം കാരുണ്യമുള്ളവരുമായിരുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹവും പ്രീതിയും തേടി അവർ കുമ്പിടുകയും സാഷ്ടാംഗം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് കാണാം. അവരുടെ മുഖങ്ങളിൽ സുജൂദിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടമായിരുന്നു. തോറയിൽ അവരുടെ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളും സുവിശേഷത്തിൽ അവരുടെ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്, അതായത് ഒരു വിത്ത് മുള വിടുന്നത് പോലെ, പിന്നീട് മുള കൂടുതൽ ശക്തമാവുകയും പിന്നീട് വലുതായി തണ്ടിൽ നേരെ ഉയരുകയും ചെയ്യുന്നു; അവിശ്വാസികളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ (വിശ്വാസികളുടെ ശക്തിയാൽ) അല്ലാഹു പ്രകോപിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനാൽ, ചെടി അതിന്റെ നടീൽക്കാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. അവരിൽ വിശ്വസിക്കുകയും സൽകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് അല്ലാഹു പാപമോചനവും മഹത്തായ പ്രതിഫലവും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.