يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ
yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).
له تا (محمد صلی الله علیه وسلم) څخه پوښتنه کوي چې څه مصرف کړي، ووایه: "هر هغه شتمني چې تاسو یې ورکوئ باید د مور او پلار، خپلوانو، یتیمانو، مسکینانو او مسافرو لپاره وي." او هر هغه ښه کار چې تاسو یې کوئ، بېشکه الله په هرڅه پوه دی.
وَاِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ اُولُوا الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنُ فَارْزُقُوْهُمْ مِّنْهُ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa iżā ḥaḍaral-qismata ulul-qurbā wal-yatāmā wal-masākīnu farzuqūhum minhu wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
او که د وېش پر مهال ځینې خپلوان، یتیمان او غریبان موجود وي، نو هغوی ته (یوازې لږ څه) له خپل مال څخه ورکړئ او ښې خبرې ورسره وکړئ.
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).
په حقیقت کې، الله (تاسو ته) د انصاف کولو او نیکو کارونو کولو، د خپلوانو سره د مرستې کولو امر کوي، او هغه د بدو کارونو، بدیو او دښمنۍ څخه منع کوي. هغه تاسو ته درس درکوي ترڅو تاسو زده کړئ.
وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا
wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).
او خپلوانو ته د هغوی حق ورکړئ، او همدارنګه مسکینانو او مسافرو ته، او (خپل مالونه) په بې ځایه توګه مه مصرفوئ.