فَمَنْ خَافَ مِنْ مُّوْصٍ جَنَفًا اَوْ اِثْمًا فَاَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
faman khāfa mim mūṣin janafan au iṡman fa aṣlaḥa bainahum falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).
Mee wien Angscht huet, datt de Giewer vum Testament parteiesch ass oder eppes falsch gemaach huet, an dann tëscht hinnen versöhnt, dann huet hien net gesënnegt. Wierklech, Allah ass Verzeiend, Am Barmhäerzegsten.
فَاِنْ عُثِرَ عَلٰٓى اَنَّهُمَا اسْتَحَقَّآ اِثْمًا فَاٰخَرٰنِ يَقُوْمٰنِ مَقَامَهُمَا مِنَ الَّذِيْنَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْاَوْلَيٰنِ فَيُقْسِمٰنِ بِاللّٰهِ لَشَهَادَتُنَآ اَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا وَمَا اعْتَدَيْنَآ ۖاِنَّآ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ
fa in ‘uṡira ‘alā annahumastaḥaqqā iṡman fa ākharāni yaqūmāni maqāmahumā minal-lażīnastaḥaqqa ‘alaihimul-aulayāni fa yuqsimāni billāhi lasyahādatunā aḥaqqu min syahādatihimā wa ma‘tadainā, innā iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).
Wann et bewisen ass, datt déi zwee Zeie eng Sënn begaangen hunn, da wäerten zwou aner Persounen hir Plaz anhuelen, nämlech ënner de rechtméissegen Ierwen a méi no un der Persoun, déi gestuerwen ass, da wäerten déi zwee am Numm vun Allah schwieren: "Tatsächlech, eis Zeienausso ass méi wäertvoll fir akzeptéiert ze ginn wéi d'Zeienausso vun den zwee Zeie, a mir wäerten keng Grenzen iwwerschreiden. Tatsächlech, wa mir dat maachen, wäerte mir sécherlech zu de Schlechter gehéieren."