موضوع - معمله رهایی ارث، ویل اراده برای مراقبت از یتیمان

فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْيَتٰمٰىۗ قُلْ اِصْلَاحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ ۗ وَاِنْ تُخَالِطُوْهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ ۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَعْنَتَكُمْ اِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa yas'alūnaka ‘anil-yatāmā, qul iṣlāḥul lahum khair(un), wa in tukhāliṭūhum fa'ikhwānukum, wallāhu ya‘lamul-mufsida minal-muṣliḥ(i), wa lau syā'allāhu la'a‘natakum innallāha ‘azizun ḥakīm(un).

درباره دنیا و آخرت. و از تو درباره یتیمان می‌پرسند. بگو: «اصلاح حال آن‌ها خوب است.» و اگر با آن‌ها معاشرت کنید، آن‌ها برادرانتان هستند. خدا مفسد را از مصلح می‌شناسد. و اگر خدا می‌خواست، شما را به سختی می‌انداخت. به راستی خدا توانای حکیم است.

وَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تُقْسِطُوْا فِى الْيَتٰمٰى فَانْكِحُوْا مَا طَابَ لَكُمْ مِّنَ النِّسَاۤءِ مَثْنٰى وَثُلٰثَ وَرُبٰعَ ۚ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا تَعْدِلُوْا فَوَاحِدَةً اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۗ ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَلَّا تَعُوْلُوْاۗ

wa in khiftum allā tuqsiṭū fil-yatāmā fankiḥū mā ṭāba lakum minan-nisā'i maṡnā wa ṡulāṡa wa rubā‘(a), fa in khiftum allā ta‘dilū fa wāḥidatan au mā malakat aimānukum, żālika adnā allā ta‘ūlū.

و اگر می‌ترسید که نمی‌توانید نسبت به (حقوق) زنان یتیم عدالت را رعایت کنید (وقتی با آن‌ها ازدواج می‌کنید)، پس با زنان (دیگر) که دوست دارید ازدواج کنید: دو، سه یا چهار. اما اگر می‌ترسید که نمی‌توانید عدالت را رعایت کنید، پس تنها با یکی (ازدواج کنید)، یا با کنیزانی که در اختیار دارید. این به جلوگیری از ظلم نزدیک‌تر است.

وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا

wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).

و یتیمان را آزمایش کنید تا زمانی که به سن ازدواج برسند. سپس اگر دیدید که عاقل و قادر به مدیریت اموالشان هستند، اموالشان را به آن‌ها بدهید. و اموال یتیمان را بیش از حد لازم نخورید و پیش از بلوغ آن‌ها (در واگذاری اموال) شتاب نکنید. هر که (از سرپرستان) توانگر است، باید از خوردن (اموال یتیمان) خودداری کند، و هر که فقیر است، می‌تواند به اندازه متعارف از آن بردارد. و هنگامی که اموال را به آن‌ها می‌سپارید، شاهدانی بگیرید. و خدا به عنوان حسابرس کافی است.

وَيَسْتَفْتُوْنَكَ فِى النِّسَاۤءِۗ قُلِ اللّٰهُ يُفْتِيْكُمْ فِيْهِنَّ ۙوَمَا يُتْلٰى عَلَيْكُمْ فِى الْكِتٰبِ فِيْ يَتٰمَى النِّسَاۤءِ الّٰتِيْ لَا تُؤْتُوْنَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُوْنَ اَنْ تَنْكِحُوْهُنَّ وَالْمُسْتَضْعَفِيْنَ مِنَ الْوِلْدَانِۙ وَاَنْ تَقُوْمُوْا لِلْيَتٰمٰى بِالْقِسْطِ ۗوَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِهٖ عَلِيْمًا

wa yastaftūnaka fin-nisā'(i), qulillāhu yuftīkum fīhinn(a), wa mā yutlā ‘alaikum fil-kitābi fī yatāman-nisā'il-lātī lā tu'tūnahunna mā kutiba lahunna wa targabūna an tankiḥūhunna wal-mustaḍ‘afīna minal-wildān(i), wa an taqūmū lil-yatāmā bil-qisṭ(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha kāna bihī ‘alīmā(n).

و از تو درباره زنان فتوا می‌خواهند. بگو: «خدا درباره آن‌ها به شما فتوا می‌دهد، و آنچه در قرآن درباره زنان یتیم که مهریه مقررشان را نمی‌دهید و می‌خواهید با آن‌ها ازدواج کنید، و درباره کودکان ناتوان به شما خوانده شده است. و (خدا به شما فرمان می‌دهد) که با یتیمان به عدالت رفتار کنید. و هر نیکی که کنید، خدا به آن آگاه است.»