وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
དྭ་ཕྲུག་རྣམས་གཉེན་སྒྲིག་བྱེད་པའི་ལོ་ཚད་མ་ལོན་བར་དུ་བརྟག་དཔྱད་བྱོས། དེ་ནས་ཁྱེད་ཀྱི་བསམ་ཚུལ་ལྟར་ན་ཁོང་ཚོ་ཤེས་སྟོབས་ལྡན་པ་ཡིན་ན། (རྒྱུ་ནོར་ལ་ལྟ་རྟོག་བྱེད་པར་ཡག་པོ་ཡོད་ན།) དེ་ནས་ཁོང་ཚོའི་རྒྱུ་ནོར་ཁོང་ཚོར་རྩིས་སྤྲོད་བྱེད་དགོས། དེ་བཞིན་(དྭ་ཕྲུག་གི་རྒྱུ་ནོར་)འོས་འཚམ་གྱི་ཚད་གཞི་ལས་བརྒལ་ནས་མ་ཟ་བ་དང་། གང་ཞིག་(བདག་སྐྱོང་བྱེད་མཁན་གྱི་ནང་ནས་)ནུས་པ་ལྡན་ན་དེས་(དྭ་ཕྲུག་གི་རྒྱུ་ནོར་ཟ་བ་ལས་)བཀག་པར་བྱོས་དང་། དེ་ནས་རྒྱུ་ནོར་དེ་དག་ཁོང་ཚོར་རྩིས་སྤྲོད་བྱེད་སྐབས་དཔང་པོ་འབུལ་དགོས། དེ་བཞིན་ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་ལྟ་རྟོག་པ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་འདང་ངེས་ཡིན།
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).
དེ་བཞིན་དྭ་ཕྲུག་གི་རྒྱུ་ནོར་ལ་ཁོ་རང་འཚར་ལོངས་བྱུང་བར་མ་གཏོགས་ཡག་པོ་(ཕན་ཐོགས་པའི་)ཐབས་ལམ་ཐོག་ནས་ཉེ་འགྲམ་དུ་མ་འབྱོར། ཁྱེད་རང་གི་ཁས་ལེན་དེ་དག་སྒྲུབ་དགོས། རྒྱུ་མཚན་ནི་ཁྱེད་རང་གིས་ཁས་ལེན་དེ་དག་ལ་འགན་འཁྲི་འཁུར་དགོས་པ་རེད།