وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
അനാഥകളെ അവർ വിവാഹ പ്രായമാകുന്നതുവരെ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുക. അവർ ബുദ്ധിയുള്ളവരാണെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, അവരുടെ സ്വത്ത് അവർക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുക. അനാഥകളുടെ സ്വത്ത് അനുവദനീയമായതിലധികം തിന്നരുത്, അവർ വളരുന്നതുവരെ അത് കൊടുക്കാൻ തിടുക്കം കൂട്ടരുത്. (രക്ഷാധികാരികളിൽ) ആർക്കെങ്കിലും കഴിവുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ അനാഥയുടെ സ്വത്ത് ഭക്ഷിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കട്ടെ. ദരിദ്രനായ ഒരാൾക്ക് ന്യായമായ രീതിയിൽ ആ സ്വത്ത് ഭക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. പിന്നീട്, നിങ്ങൾ അവർക്ക് സ്വത്ത് കൈമാറുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ സാക്ഷികളെ കൊണ്ടുവരണം. മേൽനോട്ടക്കാരനായി അല്ലാഹു മതി.
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).
അനാഥയ്ക്ക് പ്രാപ്തി എത്തുന്നത് വരെ ഏറ്റവും നല്ല രീതിയിലല്ലാതെ അവന്റെ സ്വത്തിനെ നിങ്ങൾ സമീപിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ കരാറുകൾ നിറവേറ്റുക. കാരണം, അവരെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളോട് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടും.