وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
Ә етемдәрҙе өйләнерлек йәшкә еткәнсе һынап ҡарағыҙ. Шунан һуң, әгәр һеҙҙеңсә улар аҡыллы (байлыҡ ҡарарға оҫта) булһа, байлыҡтарын улар ҡулына тапшырығыҙ. Һәм (етемдәрҙең мөлкәтен) тейешле сиктән тыш ашамағыҙ һәм улар үҫкәнсе (ашыҡмағыҙ) (бүләк итмәгеҙ). Кем (һаҡлаусылар араһында) һәләтле булһа, ул (етемдең малын ашауҙан) тыйылһын, ә кем фәҡир булһа, ул мөлкәтте тейешле юл менән ашарға мөмкин. Шунан һуң уларға мөлкәтте тапшырғанда шаһиттар килтерергә кәрәк. Күҙәтеүсе булараҡ та Аллаһ етә.
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).
Етемдең малына, ул үҫкәнгә тиклем яҡшыраҡ (файҙалы) юл менән генә яҡынлашмағыҙ һәм биргән вәғәҙәләрегеҙҙе үтәгеҙ, сөнки ул вәғәҙәләр өсөн мотлаҡ яуап тотасаҡһығыҙ.