۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).
Ug ang mga inahan kinahanglan nga mopasuso sa ilang mga anak sulod sa duha ka bug-os nga tuig, alang niadtong gusto nga mopasuso sa hingpit. Ug ang obligasyon sa amahan mao ang paghatag kanila ug pagsinina kanila sa angay nga paagi. Ang usa ka tawo dili mabug-atan sa labaw pa sa iyang maarangan. Ayaw tugoti nga ang usa ka inahan mag-antos tungod sa iyang anak ug ayaw tugoti nga ang usa ka amahan (mag-antos) tungod sa iyang anak. Ang mga manununod usab (obligado) nga ingon niana. Kon silang duha gusto nga mopahuway uban ang kasabutan ug pagtimbang-timbang tali kanila, nan walay sala sa bisan kinsa kanila. Ug kon gusto nimo nga pasusuhon ang imong anak sa laing tawo, nan walay sala sa paghatag nimo og bayad sa angay nga paagi. Kahadloki si Allah ug hibaloi nga si Allah ang Labing Nakakita sa inyong gibuhat.
اَسْكِنُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنْتُمْ مِّنْ وُّجْدِكُمْ وَلَا تُضَاۤرُّوْهُنَّ لِتُضَيِّقُوْا عَلَيْهِنَّۗ وَاِنْ كُنَّ اُولٰتِ حَمْلٍ فَاَنْفِقُوْا عَلَيْهِنَّ حَتّٰى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّۚ فَاِنْ اَرْضَعْنَ لَكُمْ فَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّۚ وَأْتَمِرُوْا بَيْنَكُمْ بِمَعْرُوْفٍۚ وَاِنْ تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهٗٓ اُخْرٰىۗ
askinūhunna min ḥaiṡu sakantum miw wujdikum wa lā tuḍārrūhunna lituḍayyiqū ‘alaihinn(a), wa in kunna ulāti ḥamlin fa anfiqū ‘alaihinna ḥattā yaḍa‘na ḥamlahunn(a), fa in arḍa‘na lakum fa ātūhunna ujūrahunn(a), wa'tamirū bainakum bima‘rūf(in), wa in ta‘āsartum fasaturḍi‘u lahū ukhrā.
Ibutang sila (mga asawa) sa inyong gipuy-an sumala sa inyong abilidad ug ayaw ninyo kini lisod-lisoda nga pig-oton ang ilang (mga kasingkasing). Ug kon sila (mga asawa nga diborsyado) mabdos, nan hatagi sila sa ilang panginabuhian hangtod nga sila manganak, unya kon sila mopasuso sa inyong (mga anak) nan hatagi sila sa ganti; ug pakigsultihi ninyo (ang tanan) pag-ayo; ug kon kamo makasugat og mga kalisdanan, nan laing babaye ang mopasuso (sa bata) alang kaniya.
لِيُنْفِقْ ذُوْ سَعَةٍ مِّنْ سَعَتِهٖۗ وَمَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهٗ فَلْيُنْفِقْ مِمَّآ اٰتٰىهُ اللّٰهُ ۗ لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا مَآ اٰتٰىهَاۗ سَيَجْعَلُ اللّٰهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُّسْرًا ࣖ
liyunfiq żū sa‘atim min sa‘atih(ī), wa man qudira ‘alaihi rizquhū falyunfiq mimmā ātāhullāh(u), lā yukallifullāhu nafsan illā mā ātāhā, sayaj‘alullāhu ba‘da ‘usriy yusrā(n).
Ang tawo nga adunay kagawasan sa paghatag og panginabuhi sumala sa iyang abilidad, ug ang tawo nga limitado ang panginabuhi, kinahanglan maghatag og panginabuhi gikan sa bahandi nga gihatag kaniya ni Allah. Si Allah dili magpabug-at sa usa ka tawo gawas (sumala) sa gihatag kaniya ni Allah. Usa ka adlaw, si Allah mohatag og kalapad human sa kapig-ot.