لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِنْ طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ مَا لَمْ تَمَسُّوْهُنَّ اَوْ تَفْرِضُوْا لَهُنَّ فَرِيْضَةً ۖ وَّمَتِّعُوْهُنَّ عَلَى الْمُوْسِعِ قَدَرُهٗ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهٗ ۚ مَتَاعًا ۢبِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ
lā junāḥa ‘alaikum in ṭallaqtumun-nisā'a mā lam tamassūhunna au tafriḍū lahunna farīḍah(tan), wa matti‘ūhunna ‘alal-mūsi‘i qadaruhū wa ‘alal-muqtiri qadaruhū matā‘am bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muḥsinīn(a).
پر تاسو هیڅ ګناه نشته که تاسو خپلې هغه میرمنې طلاقې کړئ چې تاسو یې لاس نه دی اچولی او نه مو د هغوی مهر ټاکلی دی. او هغوی ته متعه ورکړئ، هغه چا ته چې توان لري د خپل وس مطابق او هغه چا ته چې توان نلري د خپل وس مطابق، په سمه توګه، دا په هغو کسانو باندې فرض دی چې نیک عمل کوي.
وَاِنْ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيْضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ اِلَّآ اَنْ يَّعْفُوْنَ اَوْ يَعْفُوَا الَّذِيْ بِيَدِهٖ عُقْدَةُ النِّكَاحِ ۗ وَاَنْ تَعْفُوْٓا اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۗ وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
wa in ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna wa qad faraḍtum lahunna farīḍatan faniṣfu mā faraḍtum illā ay ya‘fūna au ya‘fuwal-lażī biyadihī ‘uqdatun-nikāḥ(i), wa an ta‘fū aqrabu lit-taqwā, wa lā tansawul-faḍla bainakum, innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).
او که تاسو هغوی ته د لمس کولو (مداخلې) دمخه طلاق ورکړئ، سره له دې چې تاسو مهر ټاکلی وي، نو د هغه څه نیمایي (ورکړئ چې تاسو یې ټاکلي دي) ورکړئ، پرته لدې چې دوی (آزاد کړي) یا د هغه چا لخوا آزاد شي چې د واده تړون یې په لاس کې دی. آزادي تقوا ته نږدې ده. او ستاسو ترمنځ ښه والی مه هیروئ. په حقیقت کې، الله ستاسو د کړنو لیدونکی دی.
وَاٰتُوا النِّسَاۤءَ صَدُقٰتِهِنَّ نِحْلَةً ۗ فَاِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِّنْهُ نَفْسًا فَكُلُوْهُ هَنِيْۤـًٔا مَّرِيْۤـًٔا
wa ātun-nisā'a ṣaduqātihinna niḥlah(tan), fa in ṭibna lakum ‘an syai'im minhu nafsan fa kulūhu hanī'am marī'ā(n).
او هغو ښځو ته (چې تاسو ورسره واده کوئ) مهر په خوښۍ سره ورکړئ، بیا که دوی تاسو ته په خوښۍ سره یو څه درکړي، نو هغه ومنئ او په خوښۍ سره یې وخورئ.