وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
Ва касоне, ки дар он чи Худо аз фазли Худ ба онҳо додааст, бахилӣ мекунанд, ҳаргиз напиндоранд, ки (бахилӣ кардан) барои онҳо хайр аст, ҳарчанд (бахилӣ кардан) барои онҳо бад аст. Он чи (ганҷҳое), ки дар бораи онҳо фикр мекунанд, дар рӯзи қиёмат (бар гарданашон) овезон карда мешавад. Мероси осмонҳо ва замин аз они Худост. Худо ба он чи мекунед, огоҳ аст.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
Эй касоне, ки имон овардаед, бисёре аз парҳезгорон ва роҳибонашон амволи мардумро ба ботил мехӯранд ва (мардумро) аз роҳи Худо бозмедоранд. Ва касонеро, ки тилло ва нуқраро захира мекунанд ва онро дар роҳи Худо харҷ намекунанд, ба онҳо башорат деҳ, ки азобе дардовар хоҳад буд.
يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ
yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).
(Ёд кун) рӯзеро, ки тилло ва нуқраро дар дӯзах гарм мекарданд, сипас пешониҳо, паҳлӯҳо ва пушташонро оҳан мекарданд (ва ба онҳо мегуфтанд): «Ин моли шумост, ки барои худ нигоҳ доштаед, пас бичашед он чиро, ки нигоҳ доштаед».
فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).
Вақте ки Аллоҳ аз фазли Худ ба онҳо ато кард, бахилӣ карданд ва рӯй гардонданд ва ҳамеша мухолифат (бо ҳақ) мекарданд.
فَاَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلٰى يَوْمِ يَلْقَوْنَهٗ بِمَآ اَخْلَفُوا اللّٰهَ مَا وَعَدُوْهُ وَبِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ
fa a‘qabahum nifāqan fī qulūbihim ilā yaumi yalqaunahū bimā akhlafullāha mā wa‘adūhu wa bimā kānū yakżibūn(a).
Пас, Худо нифоқро дар дилҳояшон то рӯзе, ки бо ӯ мулоқот кунанд, ҷой дод, зеро онҳо ба ваъдае, ки ба Ӯ дода буданд, хилоф карданд ва дурӯғ мегуфтанд.
وَاَمَّا مَنْۢ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ
wa ammā man bakhila wastagnā.
ва аммо касоне, ки бахил ҳастанд ва худро кофӣ меҳисобанд (ба ёрии Худо ниёз надоранд),