وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ بِمَآ اٰتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ ۗ سَيُطَوَّقُوْنَ مَا بَخِلُوْا بِهٖ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ
wa lā yaḥsabannal-lażīna yabkhalūna bimā ātāhumullāhu min faḍlihī huwa khairal lahum, bal huwa syarrul lahum, sayuṭawwaqūna mā bakhilū bihī yaumal-qiyāmah(ti), wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).
Аллахын нигүүлслээр өгсөн зүйлд харамч хүмүүс (харамч байдал) өөрсдөд нь муу байсан ч (харамч байдал) өөрсдөд нь сайн гэж хэзээ ч бодож болохгүй. Тэдний бодож байгаа зүйл (эрдэнэс) Амилалтын өдөр (тэдний хүзүүнд) өлгөгдөх болно. Тэнгэр, газар дээрх өв залгамжлал нь Аллахынх юм. Аллах та нарын хийж байгаа зүйлд анхааралтай ханддаг.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
Итгэгчид ээ! Үнэндээ олон сүсэгтэн болон тэдний лам нар хүмүүсийн хөрөнгийг хуурамчаар идэж, (хүмүүсийг) Аллахын замаас холдуулдаг. Алт, мөнгө хадгалж, Аллахын замд зарцуулдаггүй хүмүүст тэдэнд аймшигтай шийтгэл оноох сайн мэдээ дуулга.
يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ
yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).
Алт, мөнгийг тамд халааж, дараа нь дух, хажуу, нурууг нь индүүдэж, тэдэнд "Энэ бол та нарын өөртөө зориулж хадгалсан хөрөнгө, тиймээс хадгалсан зүйлийнхээ үр дагаврыг амс" гэж хэлсэн өдрийг (санаж байна уу)
فَلَمَّآ اٰتٰىهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ بَخِلُوْا بِهٖ وَتَوَلَّوْا وَّهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
falammā ātāhum min faḍlihī bakhilū bihī wa tawallau wa hum mu‘riḍūn(a).
Аллах тэдэнд Өөрийн өгөөмөр сэтгэлээс өгөхөд тэд харамч болж, нүүр буруулж, үргэлж (үнэнийг) эсэргүүцдэг байв.
فَاَعْقَبَهُمْ نِفَاقًا فِيْ قُلُوْبِهِمْ اِلٰى يَوْمِ يَلْقَوْنَهٗ بِمَآ اَخْلَفُوا اللّٰهَ مَا وَعَدُوْهُ وَبِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ
fa a‘qabahum nifāqan fī qulūbihim ilā yaumi yalqaunahū bimā akhlafullāha mā wa‘adūhu wa bimā kānū yakżibūn(a).
Тиймээс Аллах Түүнд өгсөн амлалтаа зөрчиж, худал хэлснээс болж тэдэнтэй уулзах өдөр хүртэл тэдний зүрх сэтгэлд хоёр нүүр гаргахыг суулгасан.
وَاَمَّا مَنْۢ بَخِلَ وَاسْتَغْنٰىۙ
wa ammā man bakhila wastagnā.
мөн харамч бөгөөд өөрийгөө хангалттай гэж боддог (Бурханы тусламж хэрэггүй) хүний хувьд,