۞ وَالْمُحْصَنٰتُ مِنَ النِّسَاۤءِ اِلَّا مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ ۚ كِتٰبَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ ۚ وَاُحِلَّ لَكُمْ مَّا وَرَاۤءَ ذٰلِكُمْ اَنْ تَبْتَغُوْا بِاَمْوَالِكُمْ مُّحْصِنِيْنَ غَيْرَ مُسٰفِحِيْنَ ۗ فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهٖ مِنْهُنَّ فَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّ فَرِيْضَةً ۗوَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا تَرَاضَيْتُمْ بِهٖ مِنْۢ بَعْدِ الْفَرِيْضَةِۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًا
wal-muḥṣanātu minan-nisā'i illā mā malakat aimānukum, kitāballāhi ‘alaikum, wa uḥilla lakum mā warā'a żālikum an tabtagū bi'amwālikum muḥṣinīna gaira musāfiḥīn(a), famastamta‘tum bihī minhunna fa ātūhunna ujūrahunna farīḍah(tan), wa lā junāḥa ‘alaikum fīmā tarāḍaitum bihī mim ba‘dil-farīḍah(ti), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).
Ва (низ) издивоҷ бо зани шавҳардор, ба ҷуз аз занони каниз (асири ҷангӣ), ки Худо бароят муқаррар карда бошад. Ва барои шумо ғайр аз заноне, ки бо моли худ кӯшиш мекунед, ки бо онҳо издивоҷ кунед ва зино накунед, ҳалол аст. Пас, ба хотири лаззате, ки аз онҳо гирифтаед, маҳри худро ба онҳо ҳамчун воҷиб бидиҳед. Аммо агар маълум шавад, ки ҳардуи шумо пас аз муқаррар шудан аз якдигар даст кашидаед, муҳим нест. Дар ҳақиқат, Худо доно ва ҳаким аст.
وَمَنْ لَّمْ يَسْتَطِعْ مِنْكُمْ طَوْلًا اَنْ يَّنْكِحَ الْمُحْصَنٰتِ الْمُؤْمِنٰتِ فَمِنْ مَّا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ مِّنْ فَتَيٰتِكُمُ الْمُؤْمِنٰتِۗ وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِاِيْمَانِكُمْ ۗ بَعْضُكُمْ مِّنْۢ بَعْضٍۚ فَانْكِحُوْهُنَّ بِاِذْنِ اَهْلِهِنَّ وَاٰتُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِ مُحْصَنٰتٍ غَيْرَ مُسٰفِحٰتٍ وَّلَا مُتَّخِذٰتِ اَخْدَانٍ ۚ فَاِذَآ اُحْصِنَّ فَاِنْ اَتَيْنَ بِفَاحِشَةٍ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ مَا عَلَى الْمُحْصَنٰتِ مِنَ الْعَذَابِۗ ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ الْعَنَتَ مِنْكُمْ ۗ وَاَنْ تَصْبِرُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ
wa mal lam yastaṭi‘ minkum ṭaulan ay yankiḥal-muḥṣanātil-mu'mināti fa mim mā malakat aimānukum min fatayātikumul-mu'mināt(i), wallāhu a‘lamu bi'īmānikum, ba‘ḍukum mim ba‘ḍ(in), fankiḥūhunna bi'iżni ahlihinna wa ātūhunna ujūrahunna bil-ma‘rūfi muḥṣanātin gaira musāfiḥātiw wa lā muttakhiżāti akhdān(in), fa iżā uḥṣinna fa in ataina bifāḥisyatin fa ‘alaihinna niṣfu mā ‘alal-muḥṣanāti minal-‘ażāb(i), żālika limay khasyial-‘anata minkum, wa an taṣbirū khairul lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Ва ҳар касе аз шумо қодир ба издивоҷ бо зани озоди мӯъмин набошад, пас (барои ӯ ҳалол аст, ки бо зани мӯъмин аз бандагонатон издивоҷ кунад. Худо аз имони шумо огоҳ аст. Баъзе аз шумо аз якдигаред (аз насли Одам ва Ҳавво), пас бо иҷозати соҳибонашон издивоҷ кунед ва маҳри муносибе ба онҳо диҳед, зеро онҳо заноне ҳастанд, ки худро муҳофизат мекунанд, на зинокор ва на заноне, ки мардони дигарро ба ҳайвони худ мегиранд. Агар онҳо издивоҷ карда бошанд, аммо кори фоҳиша кунанд, пас (ҷазои) онҳо нисфи занони озод аст (ки шавҳар надоранд). (Иҷозати издивоҷ бо бандагон) барои касонест, ки аз сахтии худ (аз зино) метарсанд. Аммо агар сабр кунед, барои шумо беҳтар аст. Худо бахшанда ва меҳрубон аст.