۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا
wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).
Сирӗн Туррӑр вара сире Хӑйсӗр пуҫне урӑххине ан пуҫҫапӑр, аҫу-аннӗре ырӑ тӑвӑр тесе хушнӑ. Енчен те вӗсенчен пӗри е иккӗшӗ те сирӗн пӑхӑрта ватлӑха ҫитсен, иккӗшне те нихӑҫан та «ах» сӑмах ан калӑр тата иккӗшне те ан кӑшкӑрӑр, иккӗшне те ырӑ сӑмах калӑр.
وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
Иккӗшӗ умӗнче те питӗ юратса йӑвашланса: «Эй, Ҫӳлхуҫам! Иккӗшӗ те мана пӗчӗк чухне вӗрентнӗ пек юрат».
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ۗوَاِنْ جَاهَدٰكَ لِتُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۗاِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi ḥusnā(n), wa in jāhadāka litusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā, ilayya marji‘ukum fa'unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
Эпир ҫынсене хӑйсен ашшӗ-амӑшне ырӑ тума хушрӑмӑр. Енчен те вӗсем сире мана хӑвӑр пӗлмен япалапа ҫыхӑнтарма хистеҫҫӗ пулсан, вӗсене ан итлӗр. Эсӗ Ман пата ҫеҫ таврӑнӑн, эпӗ сана мӗн тунине каласа парӑп.
وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
Вӗсем иккӗшӗ те сире хӑвӑр пӗлмен япалапа Манпа пӗрлештерме хистеҫҫӗ пулсан, вӗсене ан итлӗр, вӗсене тӗнчере лайӑх ҫыхӑнтарӑр, Ман патӑма таврӑнакансен ҫулӗпе кайӑр. Вара эсир Ман патӑма таврӑнӑр, вара Эпӗ сире мӗн тунине каласа парӑп.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Ҫавӑнпа та ача ҫитсен, унпа пӗрле тӗрӗслесе пӑхма пултарнӑ, (Ибрагим) каланӑ: «Эй, ывӑлӑм! Чӑнах та, эпӗ сана пусса вӗлернине тӗлӗкре куртӑм. Ҫавӑнпа та эсӗ мӗн шухӑшлани ҫинчен шухӑшла!» Вӑл (Исмаил) ҫапла хуравланӑ: «Эй, аттем! (Аллах) мӗн хушнине ту; Турӑ пулӑшсан, эсӗ мана чӑтӑмлӑ ҫынсем хушшинче тупатӑн».