وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).
او په حقیقت کې، موږ لقمان ته حکمت ورکړی دی، یعني "د الله شکر کوه! او څوک چې (د الله شکر) کوي، نو په حقیقت کې هغه د ځان لپاره شکر کوي؛ او څوک چې (د الله شکر) نه کوي، نو په حقیقت کې الله ډیر غني او د ستاینې وړ دی."
وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
او (یاد کړه) کله چې لقمان خپل زوی ته درس ورکاوه، هغه وویل: "ای زما زویه! له الله سره شریک مه نیسه، په حقیقت کې له (الله سره) شریک نیول په رښتیا هم لوی ظلم دی."