وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).
An tatsächlech, Mir hunn dem Lukman Wäisheet ginn, nämlech: "Sidd Allah dankbar! A wien dankbar ass (Allah), dann ass hien wierklech dankbar fir sech selwer; a wien net dankbar ass (diskreditéiert), dann ass Allah wierklech de Räichsten, de Luefswäertsten."
وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
An (erënnert Iech) wéi de Lukman zu sengem Jong gesot huet, wéi hien him eng Lektioun bäibruecht huet: "O mäi Jong! Verbëndlech keng Partner mat Allah, tatsächlech ass et wierklech eng grouss Ongerechtegkeet, Partner mat (Allah) ze verbëndlechen."