وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).
Na ampa ara se, Yeama nyansa ama Lukman, a ese, "Monye Allah ase! Na obiara a oda ase (Allah), ennee ampa ara se oda ase ma ne ho; na obiara a wannye aseda (a woagye no animtiaa) no, ennee ampa ara se Allah ne Odefo Panyin, Nea Oye Ayeyie paa."
وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
Na (kae) bere a Lukman ka kyerɛɛ ne ba no, bere a ɔkyerɛɛ no asuade bi sɛ, "O me ba! Mfa ahokafo mmɔ Allah ho, ampa ara sɛ wo ne (Allah) bɛbɔ ahokafo ho no yɛ atɛnkyea kɛse ampa."