وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
आ (याद राखू) जखन लुकमान अपन बेटा सँ कहलखिन, जखन ओ ओकरा सबक सिखबैत छलाह, "हे हमर बेटा! अल्लाह सँ साझीदार नहि करू, सचमुच (अल्लाह) सँ साझीदार बनब सचमुच बहुत पैघ अन्याय अछि।"
يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ
yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).
हे हमर बेटा! प्रार्थना करू आ (मनुष्य) के आज्ञा करू जे उचित काज करू आ (ओकरा) बुराई स रोकू आ जे अहाँक संग होइत अछि ताहि पर धैर्य राखू, सचमुच ई एकटा महत्वपूर्ण बात अछि।
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
आ लोक सँ मुँह नहि मोड़ू (अहंकार सँ), आ पृथ्वी पर घमंड सँ नहि चलू। सचमुच अल्लाह के ओ लोग पसिन नै छै जे अहंकारी आ घमंड करै छै।
وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ
waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).
आ अपन चलब के सरल बनाउ आ आवाज के नरम करू। सचमुच, सबसँ खराब आवाज गदहाक होइत छैक |"