وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
ហើយ(ចូរចងចាំ) នៅពេលដែលលុកម៉ានបាននិយាយទៅកាន់កូនប្រុសរបស់គាត់ នៅពេលដែលគាត់បានបង្រៀនគាត់នូវមេរៀនមួយថា "ឱកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ! ចូរកុំធ្វើសក្ការៈជាមួយអល់ឡោះអី ការពិតការធ្វើសក្ការៈជាមួយ (អល់ឡោះ) គឺជាអយុត្តិធម៌យ៉ាងធំធេង"។
يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ
yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).
ឱកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ! ចូរអ្នកអធិស្ឋាន និងបញ្ជា(មនុស្សលោក)ឱ្យធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ និងហាមឃាត់(ពួកគេ)ពីការធ្វើអំពើអាក្រក់ ហើយចូរអ្នកអត់ធ្មត់ចំពោះអ្វីដែលកើតឡើងចំពោះអ្នក។ ពិតប្រាកដណាស់ នេះគឺជារឿងដ៏សំខាន់មួយ។
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
ហើយចូរកុំងាកមុខរបស់អ្នកចេញពីមនុស្សលោក (ដោយសារភាពក្រអឺតក្រទម) ហើយកុំដើរលើផែនដីដោយក្រអឺតក្រទម។ ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះមិនពេញចិត្តនឹងអ្នកដែលក្រអឺតក្រទម និងអួតអាងឡើយ។
وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ
waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).
ហើយធ្វើឱ្យការដើររបស់អ្នកសាមញ្ញ និងបន្ទន់សំឡេងរបស់អ្នក។ ពិតប្រាកដណាស់ សំឡេងដ៏អាក្រក់បំផុតគឺសំឡេងសត្វលា។