وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
Ku (tɔ̈ɔ̈u) ɣɔn cï Lukman lueel tënë mɛnhde, ɣɔn cï yen ye piɔ̈ɔ̈c në kë bï piɔ̈ɔ̈c, "O mɛnhdiɛ̈! Duk raan tök mat kenë Allah, në yic, ba raan tök mat kenë (Allah) ee kë rac apɛi."
يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ
yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).
O wëndï! Luɔi röök ku lööŋ (kɔc) bïk këpath looi ku gël (keek) bïk kärac looi ku gëlkë kë bï rot looi tënë yïïn, ee yic kën ee kë thiekic.
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
Ku duk yï nyin wel tënë kɔc (rin ë gɛ̈i) ku duk cath pinynhom ke yï gɛ̈i. Ee yic, Allah acïï kɔc ye röt gɛ̈i ku ye röt gɛ̈i nhiaar.
وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ
waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).
Ku cɔk cäthdu cɔk piɔlic ku cɔk röldu cɔk ril. Në yic, röl rac apɛi ee röl de muur."