وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
Yɛ (an wla kpɛn su) kɛ Lukman seli i wa’n, kɛ ɔ kleli i like kun’n, ɔ seli kɛ: “O min wa!
يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ
yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).
Min wa! Amun srɛ Ɲanmiɛn yɛ amun se (klɔ sran mun) kɛ be yo like ng’ɔ ti kpa’n naan be tanndan (be) ɲrun naan b’a yoman sa tɛ naan amun tra amun awlɛn sa ng’ɔ tɔ amun su’n i su, nanwlɛ ndɛ sɔ’n ti ndɛ cinnjin kpa.
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
Yɛ nán amun kpɛ amun ɲrun sran’m be sin (be wun tulɛ’n ti) yɛ nán amun nanti asiɛ’n su be wun tulɛ’n su. Nanwlɛ, Allah kloman sran nga be tu be wun’n, mɔ be tu be wun’n.
وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ
waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).
Yɛ maan ɔ nantilɛ’n yo pɔpɔ naan ɔ nɛn’n yo blɛblɛblɛ. Nanwlɛ, kpanlɛ tɛ kpafuɛ’n yɛle aflunmun liɛ’n.”