وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ
wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).
او (یاد کړه) کله چې لقمان خپل زوی ته درس ورکاوه، هغه وویل: "ای زما زویه! له الله سره شریک مه نیسه، په حقیقت کې له (الله سره) شریک نیول په رښتیا هم لوی ظلم دی."
يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ
yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).
ای زویه! لمونځ کوه او (خلکو ته) په نیکۍ امر کوه او (له بدۍ څخه) یې منع کوه او په هغه څه صبر کوه چې تاته پیښیږي، په حقیقت کې دا یوه مهمه خبره ده.
وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ
wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).
او له خلکو څخه مخ مه اړوه (د تکبر له امله)، او په ځمکه کې په تکبر سره مه ګرځه، په حقیقت کې الله تعالی هغه کسان نه خوښوي چې متکبر او فخر کوي.
وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ
waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).
او خپل تګ اسانه کړه او خپل غږ نرم کړه. په حقیقت کې، تر ټولو بد غږ د خره دی."