وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
மேலும் அந்தச் சுவரைப் பொறுத்தவரை, அது நகரத்தில் இருந்த இரண்டு அனாதைச் சிறுவர்களுக்குச் சொந்தமானது. அதன் அடியில் அவர்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு புதையல் இருந்தது. அவர்களுடைய தந்தை ஒரு நல்ல மனிதராக இருந்தார். எனவே, அவர்கள் பருவ வயதை அடைந்து, உங்கள் இறைவனின் கருணையாகத் தங்கள் புதையலை வெளியே எடுக்க வேண்டும் என்று உங்கள் இறைவன் நாடினான். நான் அதை என் விருப்பப்படி செய்யவில்லை. நீங்கள் பொறுமையிழந்து செய்த செயல்களுக்கு இதுவே சான்றாகும்.”