قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ
qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).
அவர் (யாக்கோபு) சொன்னார், “உண்மையில், நீங்கள் அவனுடன் (யோசேப்புடன்) செல்வது எனக்கு மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது; நீங்கள் அவனைப் புறக்கணிக்கும்போது, அவன் ஓநாய்களால் தின்னப்படுவானோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.”
قَالَ هَلْ اٰمَنُكُمْ عَلَيْهِ اِلَّا كَمَآ اَمِنْتُكُمْ عَلٰٓى اَخِيْهِ مِنْ قَبْلُۗ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حٰفِظًا وَّهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ
qāla hal āmanukum ‘alaihi illā kamā amintukum ‘alā akhīhi min qabl(u), fallāhu khairun ḥāfiẓaw wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).
அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், "நான் முன்பு அவருடைய சகோதரரை (யூசுஃபை) உங்களிடம் ஒப்படைத்தது போல, இவரை (புன்யாமீனை) உங்களிடம் எப்படி ஒப்படைப்பேன்?" எனவே அல்லாஹ்வே சிறந்த பாதுகாவலன், மேலும் அவன் கருணையாளர்களிலேயே மிகவும் கருணையாளன்.
قَالَ لَنْ اُرْسِلَهٗ مَعَكُمْ حَتّٰى تُؤْتُوْنِ مَوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ لَتَأْتُنَّنِيْ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يُّحَاطَ بِكُمْۚ فَلَمَّآ اٰتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ
qāla lan ursilahū ma‘akum ḥattā tu'tūni mauṡiqam minallāhi lata'tunnanī bihī illā ayyuḥāṭa bikum, falammā ātauhu mauṡiqahum qālallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).
அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், “நீங்கள் சூழப்படாவிட்டால், அவனை என்னிடம் திரும்பக் கொண்டு வருவீர்கள் என்று அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு எனக்குச் சத்தியம் செய்யும் வரை, நான் அவனை உங்களுடன் அனுப்பி வைக்க மாட்டேன்.” அவர்கள் ஆணையிட்டதும், அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், “நாம் கூறுவதற்கு அல்லாஹ்வே சாட்சி.”
وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ
wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).
மேலும் அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், "என் பிள்ளைகளே! நீங்கள் ஒரே வாசல் வழியாக நுழையாதீர்கள், வெவ்வேறு வாசல்கள் வழியாக நுழையுங்கள்; ஆயினும், அல்லாஹ்வின் (விதியிலிருந்து) உங்களை என்னால் சிறிதளவும் பாதுகாக்க முடியாது. அந்த முடிவு அல்லாஹ் ஒருவனுக்கே உரியது. அவன்மீது நான் நம்பிக்கை வைக்கிறேன், அவன்மீது நம்பிக்கை வைப்பவர்களும் நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள்."
وَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰٓاَسَفٰى عَلٰى يُوْسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنٰهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيْمٌ
wa tawallā ‘anhum wa qāla yā asafā ‘alā yūsufa wabyaḍḍat ‘aināhu minal-ḥuzni fa huwa kaẓīm(un).
அவன் (யாக்கோபு) அவர்களை (தன் பிள்ளைகளை) விட்டு விலகி, “ஐயோ, யோசேப்புக்காக என் துக்கம்!” என்றான். துக்கத்தினால் அவன் கண்கள் வெளுத்தன. அவன் தன் பிள்ளைகள் மீதுள்ள கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு, மௌனமாக இருந்தான்.
قَالُوْا تَاللّٰهِ تَفْتَؤُا تَذْكُرُ يُوْسُفَ حَتّٰى تَكُوْنَ حَرَضًا اَوْ تَكُوْنَ مِنَ الْهٰلِكِيْنَ
qālū tallāhi tafta'u tażkuru yūsufa ḥattā takūna ḥaraḍan au takūna minal-hālikīn(a).
அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, உங்களுக்குக் கடுமையான நோய் ஏற்படும் வரை அல்லது நீங்கள் மரணமடைபவர்களில் ஒருவராக ஆகும் வரை, நீங்கள் யூசுஃபை நினைவுகூருவதை நிறுத்த மாட்டீர்கள்."