مَا جَعَلَ اللّٰهُ لِرَجُلٍ مِّنْ قَلْبَيْنِ فِيْ جَوْفِهٖ ۚوَمَا جَعَلَ اَزْوَاجَكُمُ الّٰـِٕۤيْ تُظٰهِرُوْنَ مِنْهُنَّ اُمَّهٰتِكُمْ ۚوَمَا جَعَلَ اَدْعِيَاۤءَكُمْ اَبْنَاۤءَكُمْۗ ذٰلِكُمْ قَوْلُكُمْ بِاَفْوَاهِكُمْ ۗوَاللّٰهُ يَقُوْلُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِى السَّبِيْلَ
mā ja‘alallāhu lirajulim min qalbaini fī jaufih(ī), wa mā ja‘ala azwājakumul-lā'ī tuẓāhirūna minhunna ummahātikum, wa mā ja‘ala ad‘iyā'akum abnā'akum, żālikum qaulukum bi'afwāhikum, wallāhu yaqūlul-ḥaqqa wa huwa yahdis-sabīl(a).
الله یک شخص را در حفره اش دو قلب نساخته است؛ و او زنان شما را که شما آنها را زیهر میکنید مادران خود نساخته است، و او اطفال فرزندخوانده شما را اطفال بیولوژیکی (خود) تان نساخته است. اینها فقط کلمات در دهان شما است. الله حق را میگوید و او راه (راست) را نشان میدهد.
اُدْعُوْهُمْ لِاٰبَاۤىِٕهِمْ هُوَ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ فَاِنْ لَّمْ تَعْلَمُوْٓا اٰبَاۤءَهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ فِى الدِّيْنِ وَمَوَالِيْكُمْ ۗوَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ فِيْمَآ اَخْطَأْتُمْ بِهٖ وَلٰكِنْ مَّا تَعَمَّدَتْ قُلُوْبُكُمْ ۗوَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا
ud‘ūhum li'ābā'ihim huwa aqsaṭu ‘indallāh(i), fa illam ta‘lamū ābā'ahum fa ikhwānukum fid-dīni wa mawālīkum, wa laisa ‘alaikum junāḥun fīmā akhṭa'tum bihī wa lākim mā ta‘ammadat qulūbukum, wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).
آنها را (اطفال به فرزندی گرفته شده) با (با استفاده از) نام های پدران شان صدا بزنید؛ این فقط در نزد الله است، و اگر شما پدران آنها را نمی شناسید، پس (آنها را به عنوان) برادران و خواهران مذهبی خود صدا کنید. و هیچ گناهی بر شما نیست اگر شما در مورد آن اشتباه کنید، مگر (گناه وجود دارد) چیزیکه قلب شما قصد دارد. الله بخشنده و مهربان است.
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
و (به یاد داشته باشید)، هنگامی که شما (محمد) به کسی که خداوند به او لطف کرده بود و شما (همچنان) به او لطف کرده بودید گفتید: «همسرت را نگه دار و از خدا بترس» در حالی که آنچه را که خداوند آشکار خواهد کرد، در دل خود پنهان می‌کردی و از مردم می‌ترسید، هرچند الله حق بیشتری داشت که از شما بترسید. پس هنگامی که زید نیازهای خود را نسبت به همسرش خاتمه داده بود (او را طلاق داده بود)، تو را به او (زینب) درآوردیم تا برای مؤمنان به (ازدواج) همسران فرزندان فرزندخوانده خود هیچ اعتراضی نباشد، اگر فرزندان فرزندخوانده نیازهای خود را نسبت به همسران خود به پایان رسانده بودند. و فرمان خدا حتماً عملی خواهد شد.