مَا جَعَلَ اللّٰهُ لِرَجُلٍ مِّنْ قَلْبَيْنِ فِيْ جَوْفِهٖ ۚوَمَا جَعَلَ اَزْوَاجَكُمُ الّٰـِٕۤيْ تُظٰهِرُوْنَ مِنْهُنَّ اُمَّهٰتِكُمْ ۚوَمَا جَعَلَ اَدْعِيَاۤءَكُمْ اَبْنَاۤءَكُمْۗ ذٰلِكُمْ قَوْلُكُمْ بِاَفْوَاهِكُمْ ۗوَاللّٰهُ يَقُوْلُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِى السَّبِيْلَ
mā ja‘alallāhu lirajulim min qalbaini fī jaufih(ī), wa mā ja‘ala azwājakumul-lā'ī tuẓāhirūna minhunna ummahātikum, wa mā ja‘ala ad‘iyā'akum abnā'akum, żālikum qaulukum bi'afwāhikum, wallāhu yaqūlul-ḥaqqa wa huwa yahdis-sabīl(a).
الله تعالی د یو سړي په غېږ کې دوه زړونه نه دي ایښي؛ او نه یې ستاسو هغه ښځې چې تاسو یې ساتئ، ستاسو میندې ګرځولي دي او نه یې ستاسو په بچي نیول شوي زامن ستاسو زامن ګرځولي دي. دا یوازې ستاسو په خوله کې خبرې دي. الله تعالی حق وایي او سمه لاره ښیي.
اُدْعُوْهُمْ لِاٰبَاۤىِٕهِمْ هُوَ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ فَاِنْ لَّمْ تَعْلَمُوْٓا اٰبَاۤءَهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ فِى الدِّيْنِ وَمَوَالِيْكُمْ ۗوَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ فِيْمَآ اَخْطَأْتُمْ بِهٖ وَلٰكِنْ مَّا تَعَمَّدَتْ قُلُوْبُكُمْ ۗوَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا
ud‘ūhum li'ābā'ihim huwa aqsaṭu ‘indallāh(i), fa illam ta‘lamū ābā'ahum fa ikhwānukum fid-dīni wa mawālīkum, wa laisa ‘alaikum junāḥun fīmā akhṭa'tum bihī wa lākim mā ta‘ammadat qulūbukum, wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).
هغوی (په خپل اختیاري اولادونو) د هغوی د پلرونو په نومونو (په کارولو سره) ووایاست، دا د الله په نزد عادلانه ده، او که تاسو د هغوی پلرونه نه پیژنئ، نو (دوی د خپلو دیني وروڼو او خویندو په توګه ووایاست). او که تاسو پدې کې غلطي وکړئ نو پر تاسو هیڅ ګناه نشته، مګر (ګناه ده) هغه څه چې ستاسو زړه یې اراده کوي. الله بخښونکی او مهربان دی.
وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
او (یاد کړه) کله چې تا (محمد صلی الله علیه وسلم) هغه کس ته وویل چې الله تعالی پرې احسان کړی و او تا (هم) پر هغه احسان کړی و، "خپله ښځه وساته او له الله تعالی څخه ووېرېږه"، پداسې حال کې چې ته په خپل زړه کې هغه څه پټول چې الله تعالی یې ښکاره کوي، او ته له خلکو څخه وېرېدې، سره له دې چې الله تعالی ډېر حق لري چې له تا څخه ووېرېږي. نو کله چې زید د خپلې ښځې لپاره خپلې اړتیاوې پوره کړې (طلاق یې ورکړ)، موږ ته له هغې (زینب) سره واده وکړه ترڅو د مومنانو لپاره د خپلو په خوله نیول شویو ماشومانو د میرمنو سره د واده کولو لپاره هیڅ اعتراض نه وي، که چیرې په خوله نیول شویو ماشومانو د خپلو میرمنو اړتیاوې پوره کړې وي. او د خدای حکم به خامخا راشي.