يُوْصِيْكُمُ اللّٰهُ فِيْٓ اَوْلَادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْاُنْثَيَيْنِ ۚ فَاِنْ كُنَّ نِسَاۤءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثَا مَا تَرَكَ ۚ وَاِنْ كَانَتْ وَاحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ ۗ وَلِاَبَوَيْهِ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا السُّدُسُ مِمَّا تَرَكَ اِنْ كَانَ لَهٗ وَلَدٌ ۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلَدٌ وَّوَرِثَهٗٓ اَبَوٰهُ فَلِاُمِّهِ الثُّلُثُ ۚ فَاِنْ كَانَ لَهٗٓ اِخْوَةٌ فَلِاُمِّهِ السُّدُسُ مِنْۢ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُّوْصِيْ بِهَآ اَوْ دَيْنٍ ۗ اٰبَاۤؤُكُمْ وَاَبْنَاۤؤُكُمْۚ لَا تَدْرُوْنَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ لَكُمْ نَفْعًا ۗ فَرِيْضَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًا
yūṣīkumullāhu fī aulādikum liż-żakari miṡlu ḥaẓẓil-unṡayain(i), fa in kunna nisā'an fauqaṡnataini fa lahunna ṡuluṡā mā tarak(a), wa in kānat wāḥidatan fa lahan-niṣf(u), wa li abawaihi likulli wāḥidim minhumas-sudusu mimmā taraka in kāna lahū walad(un), fa illam yakul lahū waladuw wa wariṡahū abawāhu fa li'ummihiṡ-ṡuluṡ(u), fa in kāna lahū ikhwatun fa li'ummihis-sudusu mim ba‘di waṣiyyatiy yūṣī bihā au dain(in), ābā'ukum wa abnā'ukum, lā tadrūna ayyuhum aqrabu lakum naf‘ā(n), farīḍatam minallāh(i), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).
Аллаһ һеҙгә балаларығыҙҙың мираҫы хаҡында шулай тип тәғәйенләне: ир баланың өлөшө ике ҡыҙҙыҡы менән тигеҙ. Әгәр улар барыһы ла ҡыҙҙар, икәүҙән артыҡ икән, тимәк, уларҙың өлөшө имениеның өстән ике өлөшөн тәшкил итә. Бер генә ҡыҙ булһа, тимәк, яртыһын ала. Ә ата-әсәләр өсөн, балалары булһа, һәр береһе имениеның алтынсы өлөшөн ала. Әгәр уның балалары булмаһа, ата-әсәһе мираҫ ҡына ала икән, тимәк, әсәһенә өстән бер өлөш эләгә. Әгәр уның бер нисә туғаны бар икән, тимәк, әсәһенә алтынсы өлөшө тура килә. (Үрҙәге бүлектәр) уның васыятын (үтәлгәндән) йәки (һәм бурысын түләгәндән) һуң. Ата-әсәйеңдең һәм балаларыңдың ҡайһыһының үҙеңә күберәк файҙа килтергәнен белмәйһең. Был – Аллаһ Тәғәләнең тәҡдире. Ысынлап та, Аллаһ барыһын да белеүсе, хикмәтле!»