فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ وَضَعْتُهَآ اُنْثٰىۗ وَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْۗ وَلَيْسَ الذَّكَرُ كَالْاُنْثٰى ۚ وَاِنِّيْ سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَاِنِّيْٓ اُعِيْذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطٰنِ الرَّجِيْمِ
falammā waḍa‘athā qālat rabbi innī waḍa‘tuhā unṡā, wallāhu a‘lamu bimā waḍa‘at, wa laisaż-żakaru kal-unṡā, wa innī sammaituhā maryama wa innī u‘īżuhā bika wa żurriyyatahā minasy-syaiṭānir-rajīm(i).
N’ahabw’ekyo ku yaamuzaire, yaagira ati: “Ai Mukama wangye, nzaire omwana w’omwishiki.” N’obu Allah araabe naamanya gye eki yaazaire, kandi abashaija tibarikushushana n’abakazi. "Kandi nkamuha eiziina Maryam, kandi ninshaba oburinzi bwawe ahariwe n'abaana be n'abaijukuru kuruga (okutaaha omu nshonga za) sitaani ekikyeenirwe."