اَلشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمٰتُ قِصَاصٌۗ فَمَنِ اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوْا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ
asy-syahrul-ḥarāmu bisy-syahril-ḥarāmi wal-ḥurumātu qiṣāṣ(un), famani‘tadā ‘alaikum fa‘tadū ‘alaihi bimiṡli ma‘tadā ‘alaikum, wattaqullāha wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).
ماه حرام در برابر ماه حرام، و چیزهای محترم قصاص دارند. پس هرکه به شما تجاوز کرد، به همان اندازه که به شما تجاوز کرده به او تجاوز کنید. و از خدا پروا کنید و بدانید که خدا با پرهیزگاران است.
وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
و در راه خدا انفاق کنید و خود را با دست خود به هلاکت نیندازید و نیکی کنید. به راستی خدا نیکوکاران را دوست دارد.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
و چون موسی خشمگین و اندوهگین به سوی قومش بازگشت، گفت: «چه بد جانشینی برایم کردید! آیا خواستید فرمان پروردگارتان را پیش اندازید؟» و الواح (تورات) را انداخت و سر برادرش (هارون) را گرفت و به سوی خود کشید. (هارون) گفت: «ای پسر مادرم! این قوم مرا ناتوان شمردند و نزدیک بود مرا بکشند. پس دشمنان را بر من شاد مکن و مرا با ستمگران قرار مده.»
قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ
qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.
او (موسی) گفت: «ای هارون! وقتی دیدی آن‌ها گمراه شدند، چه چیز تو را بازداشت،»
اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ
allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.
«که از من پیروی نکردی؟ آیا فرمانم را نافرمانی کردی؟»
لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).
«حتماً او را با عذابی سخت کیفر می‌دهم یا او را می‌کُشم، مگر اینکه عذری روشن بیاورد.»
۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).
او (سلیمان) گفت: «ببینیم آیا راست می‌گویی یا از دروغگویان هستی.»